jump to navigation

ខ្ញុំ​គួរ​សរសេរ របាយការ ឬ របាយការណ៍? ខែ វិច្ឆិកា 7, 2009

Posted by ទឹម បឿន in អក្ខរាវិរុទ្ធ.
20 comments

យូរៗ​ទៅ រក​នឹក​សរសេរ​ពាក្យ​ខ្មែរ​លែង​ត្រូវ មិន​ដឹង​ថា​គេ​សរសេរ​ពាក្យ របាយការណ៍ យ៉ាង​នេះ​ត្រូវ​ឬ​ខុស បើ​សំដៅ​លើ​របាយ​នៃ​ការងារ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ ប្រចាំ​សប្ដាហ៍ ប្រចាំ​ខែ ឬ​ប្រចាំ​ឆ្នាំ ។

តាមពិត​ទៅ ពាក្យ​នេះ នរណា​ក៏​សរសេរ របាយការណ៍​ដែរ តែ​បើ​គិត​ទៅ​ដូច​ពុំ​ត្រូវ​​ ។ តាម​ន័យ​​ពាក្យ ការ និង​ពាក្យ ការណ៍ ខ្ញុំ​យល់​ថា របាយការ ដូច​ជា​ត្រឹមត្រូវ​សម្រាប់​ការរាយ​ការងារ​ដែល​បាន​ធ្វើ​ក្នុង​ក្រុមហ៊ុន ។ ពាក្យ ការណ៍ គេ​​ប្រើ​ដូច​ជា រាយការណ៍ ឬ​សរសេរ​របាយការណ៍​ដូច្នេះ​ដែរ តែ​​សំដៅ​ទៅ​លើ​​ហេតុការណ៍ ឬ​ព្រឹត្តិការណ៍​​ដែល​គេ​យក​មក​រាយ ឬ​ប្រាប់​អ្នក​ផ្សេង​ទៀត ពាក្យ ​របាយការ ​ដែល​សរសេរ​ដូច្នេះ គឺ​​សម្រាប់​រៀបរាយអំពី​ការងារ ឬ​កិច្ច​ដែល​បាន​បំពេញ​ ។

ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​ការចែក​ដូច្នេះ ត្រូវ​ឬ​ខុស​នោះ​ទេ ​ព្រោះ​គំនិត​ខ្ញុំ​មិន​ទូលាយ​នឹង​អាច​ចែក​ពាក្យ​នេះ​ឱ្យ​ច្បាស់លាស់​បាន ។ ព្រោះ​ត្រូវ​យក​ពាក្យ​នេះ​មក​ប្រើ តើ​គួរ​សរសេរ របាយការណ៍ ឬ​របាយការ​យ៉ាងនេះ​វិញ ?

ខែ​កត្តិក​ ផ្ដើម​រងារ ខែ វិច្ឆិកា 4, 2009

Posted by ទឹម បឿន in ស្រុក​ខ្មែរ.
32 comments

ពាក់កណ្ដាល​ខែ​កត្តិក​ទៅ​ហើយ ទើប​ថ្ងៃ​នេះ ចាប់ផ្ដើម​ធ្លាក់​ខ្យល់​រងារ ថ្ងៃ​ចាំង​ មេឃ​ខៀវ​ស្រឡះ​​ល្អ​ណាស់ ខ្ញុំ​ដេក​​អត់​​អាវ​ផង គ្រលំ​ភួយ​មិន​ចង់​ក្រោក​ទេ ។ ដល់​រងា​អ៊‌ីចឹង​បាន​ខ្ញុំ​លែង​ឆ្ងល់​ថា​ហេតុអី​គេ​ចង់​បាន​ប្រពន្ធ​ខែ​ហ្នឹង :D តែ​ប្លែក​តែ​ខ្ញុំ អត់​ចង់​បាន​នឹង​គេ​ទេ ។

តាមពិត​ទៅ ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ឆ្ងល់​ថា​ហេតុអ្វី​ខែ​កត្តិក​​ឆ្នាំ​នេះ​អត់​ត្រជាក់ អត់​រងា​សោះ ស្រាប់តែ​ព្រឹក​នេះ​រងា​រហូត​រួញ​ខ្លួន ។ ប្អូន​ជីដូន​មួយ​ខ្ញុំ​សួរ បង​បឿន​បើក​កង្ហារ​ធ្វើ​អី​រងា​សឹង​អី តែ​តាមពិត​គឺ​ខ្យល់​កត្តិក​ទេ កង្ហារ​ខ្ញុំ​មាន​បើក​ឯណា ។

រាល់​ខែ​កត្តិក ខ្ញុំ​តែង​មាន​អារម្មណ៍​ស្រស់ស្រាយ​ជាង​ខែ​ផ្សេងៗ ព្រោះ​អាកាសធាតុ​ត្រជាក់ ផ្ទៃ​មេឃ​ពណ៌​ខៀវ ខ្យល់​ត្រសៀកៗ និង​ថ្ងៃ​ចាំង​​ពន្លឺ​ល្អ​ណាស់ បើ​នៅ​ស្រុកស្រែ​នឹង​ឃើញ​ផ្កា​ទន្ទ្រានខេត្ត​រីក​ស្គុះស្គាយ ។ ក្នុង​ខែ​ហ្នឹង បើ​អ្នក​កំពុង​​លួច​ស្រឡាញ់​គេ​វិញ អណ្ដែតអណ្ដូង​​កម្សត់​ខ្លួន​ណាស់ ហើយ​បើ​អ្នក​ដែល​មាន​ស្នេហា​វិញ ប្រាកដ​ជា​​រីក​ស្រស់ស្រាយ​​ដូច​អាកាសធាតុ ។

មនុស្ស​នៅ​តែ​សម្រុក​ចូល​មើល​រឿង នេសាទ​ក្រពើ ខែ វិច្ឆិកា 3, 2009

Posted by ទឹម បឿន in ខ្សែ​ភាពយន្ត, ទាក់ទង​នឹង​ខ្ញុំ.
3 comments

ពួកម៉ាក​បបួល​ទៅ​មើល​រឿង​នេសាទ​ក្រពើ ដំបូង​គិត​ថា​មិន​ទៅ​ទេ ព្រោះ​ធ្លាប់​មើល​ម្ដង​រួច​ទៅ​ហើយ ក្រោយ​មក​ក៏​ប្ដូរ​ចិត្ត​ចង់​ទៅ​មើល​វិញ តែ​ពួកម៉ាក​គេ​ទិញ​សំបុត្រ​ពីរ សម្រាប់​គេ និង​សង្សារ​គេ​រួច​ទៅ​ហើយ ។ ខ្ញុំ​គិត​ថា ដល់​ម៉ោង​ចូល​មើល​ចាំ​ទិញ​សំបុត្រ​ក៏​បាន តែ​លុះ​ដល់​ម៉ោង សំបុត្រ​សម្រាប់​ម៉ោង ២​រសៀល​លក់​អស់ អត់​មាន​សល់​ទេ ។ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ទៅ​ណា ក៏​ទៅ​ចូល​មើល​រឿង ភូមិ​ខ្មោច នៅ​រោងកុន​លុច្ស ។ រឿង​នោះ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​ជា​រឿង​របស់​ប្រទេស​ណា​ទេ តែ​ទំនង​ដូច​ហ្វីលីព្ពីន ក៏​មិន​ដឹង ។ រឿង​ភូមិ​ខ្មោច​នោះ គួរ​ឱ្យ​ធុញ​ណាស់ ពី​ដើម​ដល់​ចប់ ចេញ​តែ​ខ្មោច មិន​ដឹង​ខ្មោច​មួយ​ណា​ប្រាកដ ប្រហែល​១០​វិ​នាទី​លេច​ខ្មោច​ម្ដង ភ្លេង​ឆុងឆាំងៗ​ សាច់​រឿង​ដូច​គ្មាន​អី​ពិសេស​សោះ ។ងាក​មក​រឿង​នេសាទ​ក្រពើ​នេះ​វិញ រហូត​មក​ដល់​ឥឡូវ ដូច​ជា​បី​បួន​ឆ្នាំ​ហើយ ប្រជាប្រិយភាព​នៅ​តែ​មិន​បាត់ មនុស្ស​នៅ​តែ​ដណ្ដើម​គ្នា​ទិញ​សំបុត្រ​ចូល​មើល គួរ​ឱ្យ​កោត​សរសើរ​មែន ។ បើ​ធៀប​រឿង​ផ្សេងៗ​របស់​ខ្មែរ​ក្នុង​សម័យ​ក្រោយ​នេះ កម្រ​មាន​រឿង​ណា​ទទួល​បាន​ជោគជ័យ​ដូច​រឿង​នេះ​ណាស់ ។

ទៅ​អនាគត បើ​ហង្សមាស​នៅ​បន្ត​ថត​ភាពយន្ត​ខ្មែរ​ត​ទៅ​ទៀត ពិត​ជា​អាច​ជួយ​លើក​ស្ទួយ​វិស័យ​​ភាពយន្ត​ខ្មែរ​មួយ​កម្រិត​ដែរ ។ ជា​ពិសេស អាច​ជា​គំរូ​ដល់​ផលិតកម្ម​ផ្សេងៗ​ឱ្យ​ខិតខំ​ផលិត​ភាពយន្ត​របស់​ខ្លួន​បាន​កាន់តែ​ប្រសើរ​ពុំ​ខាន​ឡើយ ។

វប្បធម៌​ថ្មី​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ ខែ វិច្ឆិកា 3, 2009

Posted by ទឹម បឿន in ស្រុក​ខ្មែរ.
12 comments

ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ធុញ​ពេក នៅ​ពេល​បើក​ទូរទស្សន៍​មើល ឬ​ស្ដាប់​វិទ្យុ គ្រប់​ពិធីករ មិន​ភ្លេច​ពាក្យ​លើក​ជើង​លើក​ដៃ​ដល់​មនុស្ស​កំពូលៗ​របស់​ប្រទេស​យើង ។ តើ​ហ្នឹង​ជា​វប្បធម៌​ថ្មី​របស់​​អ្នក​ជា​ពិធីករ​ខ្មែរ​មែនទេ?

ពេល​មើល​ទូរទស្សន៍​ម្ដងៗ ខ្ញុំ​ធុញ​រក​លេខ​ដាក់​គ្មាន​ទេ ​មិន​ដឹង​ជា​ស្អី​​ត្រូវ​ទាក់ទង​នឹង​រឿង​សរសើរ រឿង​លើក​ជើង​ហ្នឹង កម្មវិធី​ច្រៀង​ក៏​លើក​ជើង សូម្បី​តែ​ពិធីករ​ផ្សាយ​អំពី​ការប្រណាំង​ទូក ក៏​លើក​ជើង​គ្មាន​ពេល​ទំនេរ​ដែរ ដល់​យូរ​ទៅ មិន​ត្រឹម​លើក​ជើង​បញ្ជោរ​ដល់​អ្នក​កំពូលៗ​ក្នុង​ស្រុក​ខ្មែរ​ទេ សូម្បី​តែ​ទូក​ក៏​លើក​ជើង​រហូត​ជ្រុល​ហួសហេតុ​ដែរ និង​នៅ​ឆ្លៀត​រំឭក​ថ្ងៃ​៧​មករា​អី​ឯណា​នោះ​ទៅ​​ទៀត ។

ស្រុក​ខ្មែរ បើ​ម្នាក់ៗ​ចេះ​តែ​រឿង​លើក​ដៃ លើក​ជើង​អត់​ហេតុផល​អ៊‌ីចឹង​មិន​ដឹង​ទៅ​ជា​យ៉ាងណា​ទេ ម្នាក់ៗ​​នឹង​ស៊ី​ខ្សែ​ជោរ​គ្រប់​គ្នា​អស់​ហើយ ហើយ​ម្នាក់ៗ​ត្រូវតែ​រៀន​ឱ្យ​ចេះ​បញ្ជោរ​គ្រប់​គ្នា​ទើប​រស់​នៅ​ស្រួល ។ បើ​ធ្វើបាន ខ្ញុំ​ចង់​តែ​ទៅ​ប្រាប់​នាយករដ្ឋមន្ត្រី​ថា​កុំ​ឱ្យ​អ្នក​ទាំងនោះ បញ្ជោរ​ហួសហេតុ​ពេក បញ្ជោរ​ត្រឹម​មាន​ហេតុផល​បាន​ហើយ ព្រោះ​វា​ធុញ​រហូត​មើល​កម្មវិធី​ផ្សេង​លែង​ល្អ​មើល ។

សុំទោស ​ត្អូញ​បន្តិច​ហើយ ព្រោះ​ធុញ​ទ្រាន់​ពេក ។

ហេតុអ្វី​ពេទ្យ​ភាគច្រើន​អត់​មាន​សុជីវធម៌ ខែ វិច្ឆិកា 2, 2009

Posted by ទឹម បឿន in ទាក់ទង​នឹង​ខ្ញុំ, ស្រុក​ខ្មែរ, អប់រំ.
37 comments

មិន​ចម្លែក​សម្រាប់​អ្នក​ដែល​ធ្លាប់​ចូល​ពេទ្យ​រដ្ឋ នៅ​ពេល​ឃើញ​អាកប្បកិរិយា​ពេទ្យ​ធ្វើ​មក​លើ​អ្នក​ជំងឺ និង​អ្នក​ថែ​អ្នក​ជំងឺ​ដោយ​ប្រើ​ពាក្យ​គំរោះគំរើយ ស្ដី​ថា​ដូច​សត្វ​ធាតុ ។ ពេទ្យ​ដែល​ខ្ញុំ​គិត​ថា​ជាប់​ចំណាត់​ថ្នាក់​លេខ​មួយ​ខាង​នេះ ប្រហែល​ជា​ពេទ្យ​គន្ធបុប្ផា ដែល​ជា​ពេទ្យ​ពិនិត្យ និង​ព្យាបាល​រោគ​កុមារ ។ ខ្ញុំ​ទើបតែ​ចូល​ពេទ្យ​នោះ​​ជា​លើក​ទីមួយ កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​មុន ពេល​ប្អូន​ជីដូនមួយ​ខ្ញុំ​ក្ដៅ​ខ្លួន​ខ្លាំង ។ ពេល​ចូល​ទៅ​ដល់​ក្នុង​មន្ទីរពេទ្យ គ្រូពេទ្យ​បីបួន​អ្នក ប្រុស​ម្នាក់​ស្រី​ពីរ ឬ​បី​នាក់​, ខ្ញុំ​មិន​ចាំ, ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​បាន​និយាយ​អី ឬ​អង្គុយ​ផង ឮ​ពេទ្យ​នោះ​ស្ដី​ឱ្យ​មីង​ចំណាស់​ម្នាក់​កំពុង​បី​កូន​នឹង​ដៃ ដែល​ទំនង​ចាស់​ជាង​ពេទ្យ​នោះ ។ ពេទ្យ​និយាយ​កំបុតកំបុយ “ ឮ​​ថា​ឱ្យ​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ​ទេ!! ម៉េច​និយាយ​មិន​ស្ដាប់​គ្នា​ទេ​អ្ហី?” មីង​នោះ​ខំ​អង្វរ​រលីងរលោង​ទឹកភ្នែក​ ព្រោះ​គាត់​បារម្ភ​ពី​កូន​គាត់ ពេទ្យ​នោះ​នៅ​តែ​ដេញ​គាត់​ឱ្យ​ចេញ មីង​ក៏​បី​កូន​ចេញ​របៀប​មិន​អស់​ចិត្ត ។ រួច​ពេទ្យ​នោះ​បែរ​មក​សួរ​ខ្ញុំ “ ឈឺ​អី?… អង្គុយ​កៅអី​មក!!” និយាយ​របៀប​គំរាម​សួរ​ចម្លើយ​អ្នក​ទោស​យ៉ាងម៉េច​មិន​ដឹង​ទេ រួច​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ដាក់​ប្អូន​អង្គុយ​លើ​កៅអី គេ​មើល​តើ​អង្គុយ​បាន​ឬ​អត់ រួច​​ថា “ កូន​ហ្នឹង​មិន​អី​ទេ យក​ទៅ​វិញ​ទៅ” ខ្ញុំ​ក៏​ថា “ វា​ក្ដៅ​ឡើង​ចង់​សន្លប់ ហូរ​ឈាម​តាម​ច្រមុះ​ទៀត​ផង” ។ ពេទ្យ​ថា “ ហូរ​ឈាម​តាម​ច្រមុះ​មិន​អី​ទេ យក​ទៅ​វិញ ម៉ោង​២​ចាំ​ចូល​មក​ម្ដង​ទៀត!” ខ្ញុំ​ក៏​អង្វរ​ថា​ឱ្យ​ជួយ​ពិនិត្យ​ក្មេង​បន្តិច​ទៅ ពេទ្យ​គេ​ត្អូញ “ ធុញ​ណាស់​វ៉ី! មើល៍​យក​ថ្នាំ​ប៉ារា​ឱ្យ​លេប​មួយ​ចំហៀង​ទៅ ហើយ​ឱ្យ​ទៅ​ក្រៅ​ទៅ!” ពេទ្យ​ប្រុស​នោះ ក៏​យក​ថ្នាំ​​បោះ​​នៅ​លើ​តុ​មុខ​​ខ្ញុំ និយាយ​ថា “ ណេះ! យក​ទៅ​លេប​ទៅ! លេប​មួយ​គ្រាប់​ហ្នឹង​ហ្មង​ទៅ!” រួច​ពេទ្យ​ៗ​គេ​នាំ​គ្នា​សើច​គ្នា​គេ ហើយ​​ដើរ​ទៅ​អង្គុយ​ធ្វើ​មិន​ដឹង ។ ខ្ញុំ​ចាប់ក្ដៅ​ទ្រូង​ភ្លាម រួច​ក៏​បី​ប្អូន​ដើរ​ចេញ​មក​ក្រៅ​វិញ និង​នាំ​ទៅ​ពេទ្យ​កុមារជាតិ ។ មិន​ស្មាន​ថា ពេទ្យ​កុមារជាតិ​ស្រួល​ជាង​ពេទ្យ​គន្ធបុប្ផា​សោះ ខ្ញុំ​ចំណាយ​លុយ ២០០០៛ ទិញ​សៀវភៅ​ចូល​ពិនិត្យ​រោគ និង​ចំណាយ ៦០០០៛ លើ​ថ្លៃ​បើក​ថ្នាំ និង​​មិន​ចាំបាច់​រង់ចាំ​យូរ​​ទៀត​ផង តែ​សេវា​ក៏​មិន​ល្អ​ខ្លាំង​ណាស់ណា​ទេ តែ​ចាត់ទុក​ថា​ប្រសើរ​ជាង​គន្ធបុប្ផា​ឆ្ងាយ​ណាស់ ។

តើ​អាកប្បកិរិយា​បែប​ពេទ្យ​នៅ​គន្ធបុប្ផា​បណ្ដាល​មក​អំពី​អ្វី? មក​ពី​ចរិត​របស់​ពេទ្យ​​ទាំង​នោះ ឬ​មក​ពី​ការនៅ​ជាមួយ​អ្នក​ជំងឺ​រាល់ថ្ងៃ ធ្វើ​ឱ្យ​គាត់​មួម៉ៅ លែង​ចេះ​និយាយ​ពាក្យ​ល្អ ចេះតែ​ពាក្យ​ជេរ ស្ដី​បន្ទោស ។ តែ​ទោះ​ជា​យ៉ាងណា ក៏​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​បន្ទោស​ដែរ ព្រោះ​អាកប្បកិរិយា​ហ្នឹង​វា​ជ្រុល​ហួសហេតុ​ពេក ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ស្អប់​មុខ​ពេទ្យ​ហ្នឹង​មែនទែន ។ ឧបមា​ថា ចៃដន្យ​ពេទ្យ​ហ្នឹង​ជា​បងប្អូន​ខ្ញុំ មក​លេង​ផ្ទះ​ខ្ញុំ​អី ខ្ញុំ​មិន​ខ្លាច​នឹង​តោង​ចាន​​បាយ​ចេញ និង​ដេញ​មិន​ឱ្យ​ស៊ី​បាយ​នោះ​ទេ ព្រោះ​វា​ដូច​ជា​ឆ្អែត​ពេញ​ទ្រូង​ណាស់ ថ្ងៃ​នោះ ។