អក្ខរាវិរុទ្ធ

មិន​ហ៊ាន​ប្រើ​ពាក្យ​ កំណាត់


ម្សិលមិញ​នេះ​ខ្ញុំ​បាន​កែ​ពាក្យ​ក្នុង​​អត្ថបទ​មួយ​​ពី​ពាក្យ ក្រណាត់ មក​ពាក្យ កំណាត់ តែ​ត្រូវ​បាន​គេ​ឲ្យ​កែ​មក​ពាក្យ ក្រណាត់ វិញ ទោះ​ខ្ញុំ​លើក​យក​វចនានុក្រម​មក​អះអាង​ក្ដី ។ ដោយឡែក​ពាក្យ​ ក្រណាត់ មិន​មាន​នៅ​ក្នុង​វចនានុក្រម​ទេ ប៉ុន្តែ​គេ​នៅ​តែ​មិន​ហ៊ាន​ប្រើ​ពាក្យ កំណាត់ ដែល​ជា​ពាក្យ​ត្រឹមត្រូវ ដោយ​យល់​ថា ប្រើ​ពាក្យ​នោះ​ឆ្គង ។

ការប្រើ​ពាក្យ​ខុស​យូរៗ​ទៅ នឹង​ប្រកាន់​ពាក្យ​ខុស​នោះ​ថា​ត្រូវ ហើយ​លែង​ហ៊ាន​ប្រើ​ពាក្យ​ត្រឹមត្រូវ​មិន​ខាន​ឡើយ ដូច​​សព្វថ្ងៃ​ពាក្យ ត្រសក់ ថា តាសក់, ននោង ថា អានោង, និយាយ ថា យិយ (ពាក្យ​គេ​និយម​សរសេរ​ក្នុង​អ៊‍ីនធើណេត), សរសេរ ថា តាសេ ជា​ដើម ។ ដូច្នេះ យើង​គួរ​ទម្លាប់​ប្រើ​ពាក្យ​ឲ្យ​ត្រឹមត្រូវ កុំ​ឲ្យ​​ខុស​ដូច​ឧទាហរណ៍​ខាង​លើ ។

Advertisements
កម្មវិធី, អក្ខរាវិរុទ្ធ

កម្មវិធី​ពនិត្យ​អក្ខរាវិរុទ្ធ​លើ​កម្មវិធី OpenOffice.org 3.0+


កម្មវិធី Khmer Spelling Dictionary ជា​ extension ដាក់​បញ្ចូល​ទៅ​លើ OpenOffice.org 3.0+ ដើម្បី​ផ្ទៀង​រក​កំហុស​អក្ខរាវិរុទ្ធ​ខ្មែរ ។

ដើម្បី​ដំឡើង​កម្មវិធី​នេះ​ចូល​ទៅ OpenOffice.org សូម​ចូល​ទៅ​កាន់​តំណ​​រូប​ខាង​ក្រោម ៖

ទាញយក

អត្ថបទ​ទាក់ទង៖

អក្ខរាវិរុទ្ធ, អក្សរសាស្ត្រ

ទំនាញ​សូរ​​ក្នុង​វេយ្យាករណ៍​​ខ្មែរ​ ត្រូវ​បាន​បកស្រាយ​ថា​មិន​ត្រឹមត្រូវ


ក្នុង​ភាសា​ខ្មែរ លំឱន​សព្ទ ត្រូវ​បាន​គេ​កំណត់​ជា​ក្បួន​ដើម្បី​ឲ្យ​ងាយស្រួល​ក្នុង​ការអាន​ពាក្យ ដូចជា​ពាក្យ “សេវា” គេ​ត្រូវ​អាន​ថា “សេ-វ៉ា” ដ្បិត​ “” សព្ទ​ជា អឃោសៈ ដូច្នេះ “” ដែល​ជា​សព្ទ ឃោសៈ ក៏​ត្រូវ​លំឱន​ទៅ​​​ជា វ៉ តាម​តួ “” ដែរ ។ ក្បួន​នេះ​គេ​កំណត់​ថា បើ​សព្ទ​ដើម​ អឃោសៈ ហើយ​សព្ទ​បន្ទាប់​ជា​ឃោសៈ ឬ​អឃោសៈ​ក្ដី ត្រូវ​ប្ដូរ​ជា​សព្ទ អឃោសៈ ។ ប្រសិន​​បើ​សព្ទ​ដើម​ជា​ឃោសៈ សព្ទ​បន្ទាប់​ក៏​ត្រូវ​លំឱន​សព្ទ​ទៅ​ជា​ឃោសៈ​ដែរ ។

អឃោសៈ + ឃោសៈ > អឃោសៈ
ឃោសៈ + អឃោសៈ >ឃោសៈ

ប៉ុន្តែ សៀវភៅ​វេយ្យាករណ៍​ខ្មែរ​របស់​លោក ធន់ ហ៊ិន ដែល​ទើប​បោះពុម្ព​ផ្សាយ​ថ្មីៗ​នេះ បាន​អះអាង​ថា អំណះអំណាង​នេះ​មិន​អាច​យក​មក​ធ្វើ​ជា​ឱភាសកម្ម ដើម្បី​ជា​ក្បួន​សម្រាប់​អនុវត្ត​តាម​នោះ​ទេ ដោយ​ហេតុ​ថា​មាន​ពាក្យ​ជា​ច្រើន​​ដែល​មិន​ឆ្លើយតប​ឲ្យ​ស្រប​ទៅ​នឹង​រូបមន្ត​នោះ ។ លោក​បាន​លើក​ឧទាហរណ៍​ពាក្យ​ជា​ច្រើន​មក​បង្ហាញ​ដែល​សព្ទ​បន្ទាប់​មិន​លំឱន​តាម​សព្ទ​ដើម ដូចជា​ពាក្យ ណែនាំ, ឯករាជ្យ, អន្លើ, ស្មារលា, ការី (គ្រៀង​ស្ល), អនិច្ចា , មហា, វិទ្យាល័យ ។ល។

នៅ​មាន​អំណះអំណាង​ជា​ច្រើន​ទៀត ដែល​អតីត​សាស្ត្រាចារ្យ​មធ្យមសិក្សា​បឋម​ភូមិ​ភាសា​បារាំង​លោក​ ធន់ ហ៊ិន បាន​លើក​នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​របស់​គាត់ ។

សម្ដេច​ព្រះ​សង្ឃរាជ ​ជួន ណាត មាន​បន្ទូល​ក្នុង​នាទី​​បទ​សម្ភាសន៍​អក្សរសាស្ត្រ​ខ្មែរ​​ថា ក្នុង​ភាសា​ខ្មែរ​មិន​ទៀង​ទេ ត្រង់​ឃោសៈ អឃោសៈ​នេះ គឺ​ខ្មែរ​​ប្រើ​ហ្នឹង តាម​ទម្លាប់​ទេ ។ ដូច​ពាក្យ​​ អយុត្តិធម៌ អាន​ថា “អៈ-យុត្តិ-ធម៌” មិន​អាន “អៈ-យ៉ុត្តិ-ធម៌” ទេ ។

ខ្ញុំ​មិន​អាច​រក​អំណះអំណាង​ពី​សៀវភៅ​ផ្សេង​ពី​នេះ​មក​បញ្ជាក់​បន្ថែម ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ជឿ​ថា ការលើក​ឡើង​នេះ​​ពិត​សម​ហេតុផល ។

កម្មវិធី, អក្ខរាវិរុទ្ធ

កម្មវិធី​កែ​អក្ខរាវិរុទ្ធ​ខ្មែរ​លើ Firefox


ការសរសេរ​ឲ្យ​ត្រឹមត្រូវ​តាម​អក្ខរាវិរុទ្ធ​ជា​កត្តា​ចាំបាច់​ក្នុង​ការ​លើក​ស្ទួយ​អក្សរសាស្ត្រ​ជាតិ ប៉ុន្តែ​វាលំបាក​ប្រសិន​បើ​អ្នក​មិន​ទម្លាប់​​ក្នុង​ការ​បើក​វចនានុក្រម ។ Khmer Spellcheck 1.0.0 ​ជា​កម្មវិធី​ដាក់​បន្ថែម​លើ Firefox ដែល​ខ្ញុំ​បង្កើត​ ដើម្បី​ត្រួតពិនិត្យ​កំហុស​អក្ខរាវិរុទ្ធ​ក្នុង​ពេល​​​កំពុង​វាយ​អត្ថបទ​នៅ​លើ​ប្លក ឬ វែបសាយ ដោយ​ស្វ័យប្រវត្តិ ។ កម្មវិធី​នេះ​អាច​ដើរ​ជាមួយ Firefox 2.0 រហូត​ដល់​ 6.0a1 ។

ដើម្បី​ដំឡើង​កម្មវិធីនេះ សូម​ចូល​ទៅ​កាន់​ទំព័រ​នេះ និង ដំឡើង​វា​ទៅ​ក្នុង​កម្មវិធី Firefox របស់​អ្នក ។ ក្រោយ​ដំឡើង ចុច​ប៊ូតុង​ម៉ៅស៍​ខាង​ស្ដាំ និង រើស​យក Khmer/Cambodia ពី Languages នៃ​មឺនុយ​លោត ។ សូម​មើល​រូប​ខាង​ក្រោម ។

ឧទាហរណ៍​​ការពិនិត្យ​រក​កំហុស​ខាង​ក្រោម ។

អក្ខរាវិរុទ្ធ, អក្សរសាស្ត្រ

ពាក្យ​ព្យាង្គ​រាយ ធ្វើ​កម្លាយ​ចេញ​ព្យាង្គ​តម្រួត


កាល​ពី​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ខ្ញុំ​បាន​ស្ដាប់​វិទ្យុ FM 102 MHz ក្នុង​កម្មវិធី​អក្សរសាស្ត្រ​ខ្មែរ ។ សំណួរ​មួយ​ដែល​សួរ​ទាក់ទង​នឹង​ព្យាង្គ​រាយ ពេល​ធ្វើ​កម្លាយ​​ចេញ​ជា​ព្យាង្គ​តម្រួត ដូច​ជា​ពាក្យ កើត > ខ្នើត ។ ខ្ញុំ​ឃើញ​​វាគ្មិន​បកស្រាយ​មិន​ចេញ ហើយ​ខ្ញុំ​បម្រុង​ទូរស័ព្ទ​ចូល តែ​កម្មវិធី​ចប់​​បាត់​ទៅ ខ្ញុំ​សម្រេច​លើក​យក​របៀប​ចំណាំ​មក​ប្រកាស​ទីនេះ​​ម្ដង​ទៀត ដ្បិត​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ប្រកាស​ម្ដង​រួច​មក​ហើយ​ តែ​មិន​មាន​អ្នក​បាន​អាន​ច្រើន​នោះ​ទេ ។

របៀប​ចំណាំ គឺ​គេ​មើល​លើ​​ទម្រង់​ផ្នត់ និង ផ្នត់​​​របស់​វា បើ​កាលណា​ស្ថិត​ក្នុង​ទម្រង់​ផ្នត់ និង ផ្នត់​ដូច​ខាង​ក្រោម ពេល​កម្លាយ​ត្រូវ​សរសេរ​ព្យាង្គ​តម្រួត​ជានិច្ច ។

  1. ផ្នត់​ដើម​​ទម្រង់ |ព-| មាន |ក-|, |ច-|, |ត-|, |ប-|, |ស-|, |ល-|, |ម-|
  2. ផ្នត់​ដើម​ទម្រង់ |ពសព-| មាន |ក’ង-|, |ច’ង-|, |ដ’ង-|, |ប’ង-|, |ព’ង-|, |រ’ង-|, |ល’ង-|, |ស’ង-|, |អ’ង-|, |ក’ន-|, |ច’ន-|, |ដ’ណ-|, |ប’ន-|, |ព’ន-|, |ស’ន-|, |អ’ន-|, |ក’ញ-|, |ប’ញ-|, |ព’ញ-|, |ស’ញ-|, |ក’ម-|, |រ’ណ-|, |ជ’ញ-|, |ច’ម-|, |ជ’ម-|, |ដ’ម-|, |ប’ម-|, |ល’ម-|, |រ’ម-|, |ស’ម-|, |អ’ម-|
  3. ផ្នត់​ជែក​ទម្រង់ |-ព-| មាន |-ន-|, |-ម-|, |-ប-|

ឧទាហរណ៍៖

បាំង > ក្បាំង, + អាំ + > + + អាំ + ។ គឺ​គេ​សម្រួល​តួ​អក្សរ​ដែល​ដូច​គ្នា​ទាំង​សងខាង ពេល​សម្រួល​រួច នៅ​សល់​អក្សរ នៅ​ខាង​ដើម គេ​សរសេរ |ក-| ​ហៅ​ថា​ផ្នត់​ដើម ឬ​បុព្វបទ​ វា​ស្ថិត​ក្នុង​ទម្រង់ |ព-| ។ ដូច្នេះ​ពាក្យ ក្បាំង ត្រូវ​សរសេរ​ត្រួត​វិញ គេ​មិន​អាច​សរសេរ កបាំង ទេ ។

គួរ​អាន​ផង​ដែរ

ទាក់ទង​នឹង​ខ្ញុំ, អក្ខរាវិរុទ្ធ, ឯកសារ

ពាក្យ “ស៊ី” និង ពាក្យ “ញ៉ាំ”


ខ្ញុំ​ជឿ​ថា មនុស្ស​ច្រើន​ណាស់​នៅ​ទីនេះ ដែល​ប្រើ​ពាក្យ “ញ៉ាំ” ជា​ប្រចាំ ។ ចំណែក​ពាក្យ “ស៊ី” វិញ គេ​ពុំសូវ​រាប់​រក​ទេ ដ្បិត ស៊ី ជា​ពាក្យ​អសីលធម៌​ក្នុង​អារម្មណ៍​អ្នក​ផង ។ កន្លង​មក កាល​ណា​ខ្ញុំ​ហាមាត់​និយាយ​​ថា​ស៊ី មាន​អ្នក​ខ្លះ​ខឹង​ខ្ញុំ មិន​ចូលចិត្ត​ខ្ញុំ​​ ថា​ខ្ញុំ​គ្មាន​សីលធម៌​ក៏​មាន ហើយ​​មាន​អ្នក​ខ្លះ​យល់​ថា​ខ្ញុំ​កំប្លែង​ទៅវិញ ។

នៅ​ស្រុក​ខ្ញុំ​មិន​ដែល​ទម្លាប់​និយាយ​ពាក្យ​ញ៉ាំ​​ទេ ធ្លាប់​​​តែ​ពាក្យ ស៊ី, ហូប, ពិសា ។ ខ្ញុំ​មក​ភ្នំពេញ​ប្រាំ ប្រាំមួយ​ឆ្នាំ ក៏​នៅ​ហាមាត់​មិន​រួច​នឹង​គេ កាល​ណា​ខ្ញុំ​សាក​និយាយ​ទៅ ចេះ​តែ​អៀន​ខ្លួន​ឯង “យី! ញ៉ាំ​យ៉ាង​ម៉េច​ទេ​អញ! ” ។ ម្យ៉ាង​គិត​ថា បើ​និយាយ​ពាក្យ​ញ៉ាំ​ទៅ ក្រែង​គេ​គិត​ក្នុង​ចិត្ត​ថា ខ្ញុំ​អ្នក​ស្រែ​ស្មោះ មក​និយាយ ញ៉ាំៗ ធ្វើ​ដូច​ឯង​អ្នក​ក្រុង ។ នឹក​ទៅ បើ​គេ​គិត​ដូច្នោះ​មែន ខ្ញុំ​ខ្មាស​គេ​មិន​តិច​ទេ ។ ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​ឆែក​វចនានុក្រម​មើល​ពាក្យ​ស៊ី ហេតុអ្វី​គេ​ថា អសីលធម៌ ហើយ​ពាក្យ​ញ៉ាំ ហេតុអ្វី​អ្នក​ក្រុង​គេ​ចូលចិត្ត​ប្រើ ។

ក្នុង​វចនានុក្រម មើល​ពាក្យ ស៊ី មួយ ខ្ញុំ​បាន​នូវ​អ្វី​ទាំងអស់​ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​ដឹង ។ ស៊ី ជា​ពាក្យ​សមញ្ញ​ ប្រើ​ចំពោះ​​គ្នា​​​ស្មើ​គ្នា ។ វចនានុក្រម​ប្រាប់​ថា បុរាណ ប្រើ​ថា ឆី ។ ពាក្យ​ដែល​ទ្រគោះ​មើល​ងាយ​គឺ​ពាក្យ ច្រាស, ច្រាសច្រំ, បុះ, បុះ​ច្រាស, សុល, អំពះ អី​ឯណោះ​ទេ ពាក្យ​នេះ​ខ្ញុំ​ក៏​ស្គាល់​ដែរ ។ ចំណែក​ពាក្យ ញ៉ាំ ជា​ពាក្យ​លំអុត​សម្រាប់​ក្មេង​តូច ។ ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​មើល​ពាក្យ ញ៉ាំ នេះ​ទៀត វចនានុក្រម​បញ្ជាក់​ប្រាប់​ថា ពាក្យ​នេះ​ប្រើ​បាន​ចំពោះ​តែ​កូន​ក្មេង​តូច និង ជា​ពាក្យ​ទំយើ ។ ខ្ញុំ​ក៏​គិត​ថា អ្នក​ក្រុង​គេ​និយាយ​ពាក្យ ញ៉ាំ នេះ មក​ពី​ពួក​គេ​ទំយើ​ទេ​ដឹង ។ អ្នក​ក្រុង​នេះ មិនមែន​ទំយើ​ត្រឹម​ក្មេង​ទេ មនុស្ស​ពេញវ័យ​ក៏​គេ​ទំយើ​ដាក់​ដែរ ។ ទំយើ​នេះ គឺ​ឱន​លំទោន​ឱ្យ​ទាប ជា​មនុស្ស​ចាស់ និយាយ​លំទោន​ឱ្យ​ស្មើ​ក្មេង ។ ​ក្នុង​វចនានុក្រម​ ត្រង់​ពាក្យ ទំយើ ក៏​បង្ហាញ​ពាក្យ​មួយ​ចំនួន​ទៀត មាន ឪពុក​ធំ ថា អ៊ំ, ដេក ថា គេង , ស៊ី ថា ញ៉ាំង , បៅ ថា ម៉ឹមអ៊ឹម​, ប្អូន ថា អូន ជាដើម ។

តាម​ការអង្កេត​លើ​វចនានុក្រម សរ​ឱ្យ​ឃើញ​ថា ពាក្យ​ស៊ី មិន​មែន​ជា​ពាក្យ​អសុរស​ដូច​គេ​យល់​ឃើញ​នោះ​ទេ ហើយ​យើង​អាច​យក​មក​ប្រើ​តាម​ធម្មតា​បាន ដូច​ជា​ការនិយាយ​ចំពោះ​ខ្លួនឯង មិន​ចាំបាច់​ប្រើ​ពាក្យ​ថ្នម​ជំទួយ​ដាក់​ខ្លួនឯង​ថា​ញ៉ាំ​ផង​ក៏​បាន ។ ត្រង់​នេះ ខ្ញុំ​នឹកឃើញ​ពាក្យ​ប្រពន្ធ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ខ្ញុំ ថា​មិន​ចេះ​និយាយ​អូន​ទេ រឹង​មាត់​ណាស់ ដូច​ពិបាក​ស្ដាប់​ផង ហើយ​ប្រពន្ធ​ខ្ញុំ​ប្រើ​ពាក្យ ខ្ញុំៗ វិញ ។ ប្រពន្ធ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ដឹង​ថា​ពាក្យ អូន នេះ​ជា​ពាក្យ​ទំយើ​ផង​ទេ តែ​អារម្មណ៍​ប្រពន្ធ​ខ្ញុំ​យល់​ដោយ​ខ្លួនឯង​បាត់​​ទៅ​ហើយ ។ មួយ​ទៀត ខ្ញុំ​ក៏​នឹក​ដល់ សំដី​ក្នុង​ភាពយន្ត​ ឬ ចម្រៀង ក្នុង​ទសវត្សរ៍​ទី ៦០ ដែល​ស្រី​និយាយ​មក​ខ្លួនឯង​ថា ប្អូន ហើយ​ប្រុស​និយាយ​ថា អូន (បែប​ថ្នម) និង ប្អូន ពេល​ខ្លះ ។

ត្រឡប់​មក​វិញ ពាក្យ​ស៊ី​នេះ ជា​ពាក្យ​ធម្មតា​ដូច​ពាក្យ​ប្អូន​ដែរ តែ​គេ​យល់​ថា​ជា​ពាក្យ​អសីលធម៌ គេ​ក៏​លែង​រាប់អាន ហើយ​ប្ដូរ​ពាក្យ​មួយ​ចំនួន​ពី​ស៊ី ទៅ​ញ៉ាំ ដូច​ពាក្យ ទៅ​ស៊ីការ ឥឡូវ​ភាគ​ច្រើន​គេ​ថា ទៅ​ញ៉ាំ​ការ ពាក្យ ស៊ី​ផឹក មាន​អ្នក​ខ្លះ​គេ​ហៅ​ថា ញ៉ាំផឹក ដែរ​ទៅ​ហើយ ។ ដូច​តា ព្រហ្ម ម៉ាញ និយាយ​កំប្លែង​ថា ឥឡូវ ស៊ីក្លូ គេ​ហៅ ញ៉ាំក្លូ ផ្សារ​ស៊ីឡឹប ថា ផ្សារ​ញ៉ាំឡឹប អ្នក​ស្រី ហ៊ឹម ស៊ីវន ក៏​ថា ហ៊ឹម ញ៉ាំវន អី​ដូច្នោះ​ដែរ ។

សរុប​មក យើង​មិន​គួរ​ប្រកាន់​ថា​ពាក្យ ស៊ី ជា​ពាក្យ​អសីលធម៌​ ឬ ជា​ពាក្យ​អសុរស​ទេ ហើយ​បើ​សិន​ជា​អាច គួរ​ប្រើ​ពាក្យ ញ៉ាំ ទៅ​តាម​​កាលៈទេសៈ​ឱ្យ​បាន​ត្រឹមត្រូវ​ផង​ដែរ ដូច​ជា​ពេល​ណា​ដែល​យើង​ចង់​និយាយ​​ទំយើ ថ្នម ឬ ចំទួយ ទៅ​កាន់​សង្សារ ឬ ប្រពន្ធ​របស់​យើង ។ នេះ​ក៏​​ដើម្បី​ឱ្យ​ភាសា​ខ្មែរ​យើង នៅ​រក្សា​​ភាព​​សម្បូណ៌បែប មាន​អត្ថរស​ និង អត្ថន័យ​ច្បាស់លាស់ និង ដើម្បី​បង្ហាញ​ពី​អារម្មណ៍​ផង​ដែរ ។

ទាក់ទង​នឹង​ខ្ញុំ, អក្ខរាវិរុទ្ធ

ប្រកែក​គ្នា​រឿង​ពាក្យ​ខ្មែរ


ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​បំផុត​រឿង​ពិនិត្យ និង កែ​អក្ខរាវិរុទ្ធ​ភាសា​ខ្មែរ ។ ថ្ងៃនេះ កែ​អត្ថបទ​សម្រាប់​ផ្សាយ​នៅ​ទស្សនាវដ្ដី ខ្ញុំ​ដាក់​ពាក្យ សម្ពោធ អ្នក​ផ្សេង​កែ​ដាក់ សម្ភោធ វិញ រួច​មក​ប្រកែក​នឹង​ខ្ញុំ ទាល់តែ​ឃើញ​ក្នុង​វចនានុក្រម​ទើប​ស្រប​តាម ។ នៅ​លើ​លិខិត​អញ្ជើញ​មួយ​ទៀត ពាក្យ កម្សាន្ត ខ្ញុំ​ប្រាប់​ថា​សរសេរ​ដូច្នេះ​ក៏​មិន​ជឿ ហើយ​ពាក្យ​អាសយដ្ឋាន សរសេរ​ថា អាស័យដ្ឋាន ប្រាប់​ថា​ខុស​ហើយ គេ​អាន  “អា សៈ យ៉ាត់ ឋាន”  មិន​អាច​ប្រើ សំយោគ​សញ្ញា ទេ ក៏​​មិន​ជឿ​ទៀត ។ កាល​មុន​នោះ អត្ថបទ​ដែល​ឱ្យ​គេ​ពិនិត្យ គេ​កែ​ជិត​ដប់​ពាក្យ សុទ្ធ​ជា​ពាក្យ​ត្រូវ​មក​ខុស​ទាំងអស់ ។

សរសេរ​នេះ មិនមែន​ខ្ញុំ​ចង់​ថា​ឱ្យ​គេ​ទេ តែ​ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​ថា គ្រប់គ្នា​នឹង​បើក​វចនានុក្រម ពេល​ដែល​សង្ស័យ​ថា​ពាក្យ​នោះ​ខុស ឬ មិន​ច្បាស់ ហើយ​ព្យាយាម​សរសេរ​ពាក្យ​ក្នុង​ភាសា​របស់​ខ្លួន​ឲ្យ​ត្រឹមត្រូវ ។