ទាក់ទង​នឹង​ខ្ញុំ, ស្រុក​ខ្មែរ

ទិញ​សំបុត្រ​ឡាន​ត្រូវ​ដឹង


ទិញ​សំបុត្រ​រថយន្ត​ក្រុង​រួច ត្រូវ​យក​ទៅ​កឹប ដើម្បី​ទទួល​​បាន​លុយ​មួយ​ចំនួន​មក​វិញ គឺ​ជា​រឿង​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​ដឹង ។

ដោយ​ព្រឹកមិញ​នេះ ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​ទិញ​សំបុត្រ​ទៅ​ខែត្រ​ព្រះស៊ីហនុ​ចំនួន​ពីរ, សំបុត្រ​មួយ​ថ្លៃ ១៨០០០៛, ខ្ញុំ​យល់​ថា​ថ្លៃ​ពេក​ទើប​ទូរស័ព្ទ​សួរ​ប្រពន្ធ​ខ្ញុំ ព្រេាះ​គាត់​ពូកែ​ខាង​ដឹង​រឿង​ថ្លៃ​ទាំង​នេាះ ។ ប្រពន្ធ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ថា​ថ្លៃ​ប្រហែល ១៥០០០៛ ខ្ញុំ​ក៏​ត្រឡប់​ទៅ​សួរ​អ្នក​លក់​សំបុត្រ​វិញ, អ្នក​លក់​នេាះ​និយាយ​បែប​ខ្មេាះៗ ប្រាប់​ថា​ “គេ​លក់​តែ​ថ្លៃ​ប៉ុណ្ណឹង” រួច​ខ្ញុំ​សួរ​ម្ដង​ទៀត​ទើប​គេ​ប្រាប់​ថា “មិន​ទៅ​កឹប ហើយ​យក​លុយ​វិញ​ទៅ!” ។ ខ្ញុំ​ស្ទើរ​ហួសចិត្ត​នឹង​សម្ដី​របស់​អ្នក​លក់​សំបុត្រ​ដែរ ប៉ុន្តែ​ចេះ​តែ​នៅ​ធ្វើ​មុខ​ក្រាស់​ទៅ ក្រែង​បាន​លុយ​ខ្លះ​មក​វិញ ។ រួច​ខ្ញុំ​ក៏​ទៅ​កឹប​សំបុត្រ គេ​ហុច​​លុយ ២០០០៛ សម្រាប់​សំបុត្រ​មួយ​មក​វិញ គឺ​បាន ៤០០០៛ ខ្ញុំ​ក៏​ប្រាប់​ថា ២០០០៛ ទៀត គេ​ក៏​ដក​​លុយ​ថែម​ឲ្យ​ ។ ចុងក្រោយ​ខ្ញុំ​ចំណាយ​អស់ ១៥០០០៛ សម្រាប់​សំបុត្រ​មួយ ។

ទេាះ​ជា​ដឹង​ថា​យ៉ាង​នេះ​ក៏​ដោយ ខ្ញុំ​នៅ​តែ​សង្ស័យ មិន​យល់​អំពី​ដំណើរការ​របស់​គេ… ។

Advertisements
ស្រុក​ខ្មែរ

តើ​ការ​អភិវឌ្ឍ​នៅ​បឹង​កក់​​ ដែល​មាន​ភាព​ចម្រូង​ចម្រាស​ធ្វើ​ដើម្បី​នរណា?


វិភាគ​សង្គម

តាម​ពិត​ទៅ​តាំង​ពី​ដើម​ទី​មក គេ​មិន​គួរ​បូម​ដី​លុប​បំពេញ​បឹង​កក់ ដែល​ជា​បឹង​ធម្ម​ជាតិ ធំ​​ដូច​កូន​សមុទ្រ​ នៅ​កណ្តាល​បេះ​ដូង​នៃ​រាជ​ធានី​ភ្នំ​ពេញ ដែល​មាន​អាយុ​កាល​ជាង​ ៥០០ ឆ្នាំ​​នេះ​ទេ។ គេ​គួរ​តែ​ស្តា​រនិង​អភិរក្ស​បឹង​ដែល​​មាន​អំណោយ​ផល​ពី​ធម្ម​ជាតិ​នេះ ឲ្យ​មាន​បរិស្ថាន​ល្អ​ស្អាត ហើយ​អភិវឌ្ឍ​ឲ្យ​ទៅ​ជា​រមណីយ​ដ្ឋាន​ទេស​ចរណ៍​ធម្ម​ជាតិ​ដ៏​ប្រណីត​មួយ​ ដើម្បី ​ទាក់​ទាញ​ភ្ញៀវ​ទេស​ចរ ឲ្យ​មក​ទស្ស​នា​កម្ពុជា ឲ្យ​បាន​កាន់​តែ​ច្រើន​​ថែម​​ទៀត។ នៅ​បណ្តា​ប្រទេស​ជា​ច្រើន (ម៉ា​ឡេស៊ី) គេ​ចំណាយ​លុយ​រាប់​ពាន់​លាន​ដុល្លារ ដើម្បី​បូម​ដី​គោក​ធ្វើ​បឹង​សិប្ប​និម្មិត បង្កើត​ទៅ​ជា​តំបន់​ទេស​ចរណ៍ ដើម្បី​ទាក់​ទាញ​ភ្ញៀវ​ទេស​ចរ។ ចំណែក​ស្រុក​ខ្មែរបែ​រជា​ដើ​រ​បញ្ច្រាស​ទឹស ពី​បណ្តា​ប្រទេស​ជឿន​លឿន​មួយ​ចំនួន​ទៅ​វិញ។​ បឹង​ធម្មជាតិ​មាន​ស្រាប់​ ហេតុ​អី​ក៏​មិន​អភិរក្ស​និង​អភិវឌ្ឍ ដើម្បី​ពង្រឹង​ និង​ពង្រី​ក​សក្ដា​នុពល​ទេស​ចរណ៍ ហេតុ​អី​ក៏​ត្រូវ​បូម​ដី​ចាក់​លុបទៅ​វិញ? នៅ​​ស្រុក​ខ្មែរ​យើង ដី​គោក នៅ​សល់​ទំនេរ​ច្រើន​ណាស់ នៅ​តំបន់​ខ្លះថែម​ទាំង​មិន​ទាន់​មាន​មនុស្ស​រស់​នៅ​ទៀត​ផង។ បើ​គេ​ចង់​អភិវឌ្ឍ​មែន​ ហេតុ​អី​ក៏​មិន​ទៅ​រក​ដី​គោក​​នៅ​កន្លែង​ណា​មួយ ​ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​អភិវឌ្ឍទៅ​? ហេតុ​អី​ក៏​ចាំ​បាច់​មក​ចាក់​ដី​លុបបំពេញ​បឹង ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​អភិវឌ្ឍ​ទៅ​វិញ? ប៉ុន្តែ​ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា មក​ដល់​ពេល​នេះ អ្វី​ៗ វា​ហួស​​អស់​ទៅ​ហើយ។ ក្រុម​ហ៊ុន​ស៊ូ​កា​គូ​អ៊ីន របស់​លោក​ ឡាវ ម៉េង​ឃីន សមាជិក​ព្រឹទ្ធ​សភា គណ​បក្ស​ប្រជា​ជន​កម្ពុជា ដែល​ទទួល​បាន​សិទ្ធិ​ពី​រដ្ឋាភិបាល កាល​ពី​ឆ្នាំ ២០០៧ ក្នុង​ការ​អភិវឌ្ឍ​តំ​បន់​បឹង​កក់ លើ​ផ្ទៃ​ដី ១៣៣ ហិក​តា មាន​រយៈ​ពេល​រហូត​ដល់​ ៩៩ ឆ្នាំ មិន​ត្រឹម​តែ​បាន​បូម​ដី​លុប​បំពេញ​បឹង​​ធម្ម​ជាតិ​នេះ ស្ទើ​រតែ​ពេញ​ទាំង​ស្រុង​ទៅ​ហើយ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ថែម​ទាំង​បូមដី​ខ្សាច់​ចាក់​​​កប់​ពន្លិច​ផ្ទះ​ប្រជា​ពល​រដ្ឋ​ ដែល​រស់​នៅ​លើ​ដី​គោក តាម​មាត់​បឹង​ថែម​ទៀត ធ្វើ​ឲ្យ​ពល​រដ្ឋ​​​ជា​ច្រើន​រយ​គ្រួ​សារ ក្នុង​ចំណោម​ជាង​ ៤០០០ គ្រួ​សារ ដែល​ទទួល​រង​ផល​ប៉ះ​ពាល់ បាន​ងើប​ឡើង​ស្រែក​​តវ៉ា យ៉ាង​ក្តៅ​គគុក ជា​មួយ​និង​ការ​ស្រែក​ទ្រហោ​យំ​ ​គួរ​ឲ្យ​សោក​សង្រេង ដើម្បី​ប្រឆាំង​នឹង​គម្រោង​អភិវឌ្ឍន៍​ ដែល​បណ្តេញ​អ្នក​ក្រ​ចេញ​ ដើម្បី​យក​ដី​ឲ្យ​អ្នក​មាន​​ ដែល​ពុំ​មាន​សំណង​សម​រម្យ​នេះ​។ ប៉ុន្តែ​បើ​ទោះ​បី​ជា​ប្រជា​ពល​រដ្ឋ​ ធ្វើ​ការ​តវ៉ា​យ៉ា​ង​ក្តៅ​គគុក ក្នុង​រយៈ​ពេល​ប្រមាណ​ជា​ ៥ ឆ្នាំ​មក​ហើយ​ ដោយ​ទាម​ទារ​ឲ្យ​អា​ជ្ញា​ធរ​រាជ​ធានី ចេញ​ប័ណ្ណ​កម្ម​សិទ្ធិ​ដី​ធ្លី​ឲ្យ​ពួក​គាត់ ​ស្រប​​ទៅ​តាម​ច្បាប់​ភូមិ​បាល រួម​ទាំង​ពេល​ចុង​ក្រោយ​នេះ ប្រជា​ពល​រដ្ឋ​បាន​ទាម​ទារ​ដី​​ត្រឹម​ ១៥ ហិក​តា ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​ភិវឌ្ឍ​ដោយ​​ខ្លួន​ឯង​ក្តី​ ក៏​លទ្ធផល​​នៅពុំ​ទាន់​ឃើញ​មាន​ទេ ក្រៅ​តែ​ពី​ការ​វាយ​បង្ក្រាប និង​ចាប់​ឃុំ​ខ្លួន​ទៅ​លើ​អ្នក​តវ៉ា​​​នោះ​។ យើង​សួរ​​ថា តើ​ការ​អភិវឌ្ឍ​នៅ​តំបន់​បឹង​កក់ ធ្វើ​ឡើង​ដើម្បី​នរណា? តាម​ពិត​ទៅ ពាក្យ​ថា អភិវឌ្ឍ គឺ​ជា​ការ​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រ​សើរ​ឡើង ពី​អា​ក្រក់​ ទៅ​ល្អ ពី​ក្រ ទៅ​មាន ពី​គ្មាន​ផ្ទះ ទៅ​មាន​ផ្ទះ ពី​ផ្ទះ​តូច ទៅ​ផ្ទះ​ធំ ពី​ផ្ទះ​ឈើ ទៅ​ផ្ទះ​ថ្ម … ហើយ​អ្នក​​ទី​មួយ ដែល​ត្រូវ​ទទួល​បាន​ផល​ពី​​ការ​អភិវឌ្ឍ វា​គួរ​តែ​ជា​​ពល​រដ្ឋ​​រស់​នៅ​ក្នុង​តំបន់​នៃ​គម្រោង​អភិវឌ្ឍន៍ បន្ទាប់​មក​រដ្ឋាភិបាល ហើយ​ចុង​ក្រោយ​ទើប​ក្រុម​ហ៊ុន។ ប៉ុន្តែ​គម្រោង​អភិវឌ្ឍន៍​នានា​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​បច្ចុប្បន្ន ជា​ពិ​សេស​នៅ​តំបន់​បឹង​កក់ ប្រជា​ពល​រដ្ឋ​ មិន​ត្រឹម​តែ​មិន​បាន​ទទួល​ផល​ពី​ការ​អភិវឌ្ឍ​នេះ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ថែម​ទាំង​ទទួល​រង​គ្រោះ​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក បាត់​បង់​ដី​ធ្លី​ផ្ទះ​សម្បែង​ថែម​ទៀត​។ បើ​ការ​ទាម​ទារ​របស់​​ពល​រដ្ឋ​បឹង​កក់ មិន​ត្រូវ​បាន​ដោះ​ស្រាយ​ ក្រៅ​តែ​ពី​ការ​បង្ខំ​ឲ្យ​ទទួល​យក​សំណង ៨ ពាន់​ដុល្លារ និង​ ២ លាន​រៀល ដើម្បី​ឲ្យ​ពល​រដ្ឋ​រើ​ផ្ទះ​​ចេញ​ដែល​គេ​មិន​អាច​​យក​លុយ​នេះ ទៅ​ទិញ​ផ្ទះ​​ថ្មី​រស់​នៅ​វិញ​បាន​នោះ ​យើង​អាច​និយាយ​បាន​ថា ការ​អភិវឌ្ឍ​នេះ គឺ​បម្រើ​តែ​ផល​ប្រយោជន៍​របស់​ក្រុម​ហ៊ុន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​ ហើយ​ការ​អភិវឌ្ឍ​បែប​នេះ មិន​គួរ​ឲ្យ​កើត​មាន​​ទេ​ ពី​ព្រោះ​វា​អាច​បង្កឲ្យ​​មាន​វិបត្តិ​សង្គម​​ធ្ងន់​ធ្ងរ​ក្នុង​ពេល​ខាង​មុខ នៅ​ពេល​ដែល​​ពល​រដ្ឋ​កាន់​តែ​ច្រើន​ឡើង​ៗគ្មាន​ផ្ទះ​សម្បែង និង​គ្មាន​ដី​ធ្លី​ដើម្បី​រស់​នៅ​ចិញ្ចឹម​ជី​វិត​នោះ​៕

អត្ថបទ៖ ភ្នំពេញ​ប៉ុស្ដិ៍

ទាក់ទង​នឹង​ខ្ញុំ, ស្រុក​ខ្មែរ

ខេត្ត​ព្រះសីហនុ ដាច់​ឆ្នាំ ​២០១០


ដាច់​ឆ្នាំ ២០១០ នេះ ខ្ញុំ​ និង ប្រពន្ធ​របស់​ខ្ញុំ បាន​ទៅ​លេង​នៅ​ខែត្រ​ព្រះសីហនុ​ជាមួយ​គូកន Facebook ចំនួន ២០ នាក់ ។ ទៅ​នោះ​សប្បាយ​ណាស់ ប៉ុន្តែ​ហត់ ។ សប្បាយ​ជាង​គេ គឺ​ថត​រូប​បាន​ច្រើន ។

ខ្ញុំ​ចាប់អារម្មណ៍​ឃើញ​ថា ថ្លៃ​តូប និង ផ្ទះ​សំណាក់​ឡើង​ថ្លៃ​ហួស​ហេតុ ។ ថ្ងៃ​​ទី ១ មករា ដែល​ខ្ញុំ​ទៅ​នោះ តុ​អង្គុយ​មួយ​ថ្លៃ​ត្រឹម ១០​ដុល្លារ ទេ ។  ថ្ងៃ​ទី​១ មករា ហ្នឹង​ចាត់ទុក​ថា​ធូរ​ថ្លៃ​ហើយ ឮ​គេ​ថា ថ្ងៃ​៣១ ធ្នូ ២០១០ តុ​អង្គុយ​នៅ​មាត់​ឆ្នេរ​មួយ ថ្លៃ​ដល់​ទៅ ២០-៣០ ដុល្លារ ផ្ទះ​សំណាក់​ក៏​ដូច​គ្នា ឡើង​ថ្លៃ​ពាក់​កណ្ដាល ។ ពេល​នោះ នឹក​ខ្នាញ់​អ្នក​លក់​អស់​នោះ​ដែរ គ្រាន់តែ​ថ្លៃ​តុ​អង្គុយ ១០​ដុល្លារ ចុះ​​ថ្លៃ​បន្តិច​ក៏​ត្អូញ​ថា​ខាត ។ តើ​ខាត​អ្វី​ទៅ គ្រាន់តែ​តុ​អង្គុយ? ថ្ងៃ​ធម្មតា​មិន​គិត​ថ្លៃ​ផង ។ គេ​អង្គុយ​ហូប​អាហារ​នៅ​ទី​នោះ​ទេ​តើ ។ មួយ​ទៀត ដូច​ឆ្ងល់​នឹង​អាជ្ញាធរ រឿង​ធ្វើ​មិន​ដឹង​មិន​ឮ​ហ្នឹង​ណាស់ ។ នៅ​បន្ទោស​ថា​មក​ពី​ប្រជាពលរដ្ឋ​​ជា​ភ្ញៀវ ជា​អ្នក​ដេញ​ថ្លៃ​គ្នា ទើប​ឡើង​ថ្លៃ​ដូច្នោះ ។ វា​ខុស​មក​តែ​ពី​ភ្ញៀវ ពី​អី​ឯណេះ​ទៅ​វិញ ។ ខាង​ក្រសួង​ទេសចរ ប្រកាស​កុំ​ឱ្យ​មាន​ការឡើង​ថ្លៃ​នោះ គ្មាន​ប្រសិទ្ធិភាព​អី​ទេ ប៉ុន្តែ​សង្ឃឹម​ថា ឆ្នាំ​ក្រោយៗ អាជ្ញាធរ​នឹង​អាច​គ្រប់គ្រង​ថ្លៃ​ទំនិញ និង កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​បាន ។

មើល​រូបភាព​ពេល​ដើរលេង​នៅ Facebook៖

អត្ថបទ​ទាក់ទង៖

ទាក់ទង​នឹង​ខ្ញុំ, ស្រុក​ខ្មែរ

ក្រុង​ភ្នំពេញ​នៅ​តែ​លិច ពេល​ភ្លៀង​ខ្លាំង


ភ្លៀង​មួយ​មេ​ធំ​ម្សិលមិញ​នេះ ក្រុង​ភ្នំពេញ​ស្ទើរតែ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​បឹង ។ ​តាម​ផ្លូវ​ទាបៗ ទឹក​លើ​ក្បាល​ជង្គង់ ។ ខ្ញុំ​ចេញ​ពី​ផ្សារ​អូរឫស្សី ជុំវិញ​ផ្សារ​ទឹក​ប្រហែល​ស្មើ​ជង្គង់ ជិះ​​​តាម​​ផ្លូវ​មុនីវង្ស គិត​ថាទៅ​ត្រង់​សំដៅ​​ក្បាល​ថ្នល់ កាត់​តាម​ផ្លូវ​ទំនប់​ទៅ​បុរី​សូនី ព្រោះ​ផ្លូវ​ហ្នឹង​មិន​លិច តែ​ផ្លូវ​ស្ទះ​ពេក ក៏​គេច​តាម​ផ្លូវ​តូច ឡើង​ផ្លូវ​ព្រះសីហនុ​សំដៅ​ផ្សារ​អូរឡាំពិក មក​ដល់​ក្បែរ​វត្ត ទឹក​ហៀប​នឹង​​លិច​តួ​ឡាន ទំនង​ទៅ​មុខ​មិន​កើត​ទៀត​ ក៏​បក​ក្រោយ ឡើង​មក​​វត្ត​ទួល​ទំពូង​វិញ មក​ដល់​ម្ដុំ​ទួល​ទំពូង​ផ្លូវ​ស្ទះ​​ទឹក​ក៏​លិច​ខ្លាំង ខំ​បរ​មុជ​ទឹក​​រក​​ឡើង​ផ្លូវ​១២៧ ជិត​ដល់​ផ្លូវ​ទំនប់ កាច់កុង​ចុះឡើងៗ​គេច​ផ្លូវ​ស្ទះ ស្រាប់​តែ​ទៅ​វង្វេង​នៅ​ឯ​ម្ដុំ​ផ្សារ​ប៉េសេ រក​ផ្លូវ​ឡើង​ទៅ​ទំនប់​មិន​ឃើញ ។ ជិះ​រាប់​ម៉ោង​ទម្រាំ​បាន​ទៅ​ដល់ បុរី​សូនី ។

អាសូរ​តែ​ម៉ូតូ​ឈ្លក់​ទឹក ចុះ​បណ្ដើរ​ព្រោងព្រាត​ពេញ​ផ្លូវ ។

សាលាក្រុង​រំពឹង​ថា​ផ្លូវ​ក្នុង​ទីក្រុង​លែង​លិច​ទឹក​ក្រោយ​ពី​ធ្វើ​ប្រព័ន្ធ​លូ​​ដែល​ជំនួយ​ដោយ​អង្គការ​មួយ​របស់​ជប៉ុន​ធ្វើ​​រួច​នៅ​កន្លែង​មួយ​ចំនួន តែ​មើល​ទៅ សាលាក្រុង​ត្រូវ​មាន​ការងារ​ច្រើន​ទៀត បើ​ផ្លូវ​នៅ​តែ​លិច​ខ្លាំង​បែប​នេះ ឬ​​មួយ​​បញ្ហា​ផ្លូវ​លិច​លើក​នេះ បណ្ដាល​មក​ពី​ស៊ិនទ្រី​មិន​បាន​ប្រមូល​សំរាម​ដែល​កក​ស្ទះ​នៅ​មាត់​លូ ដូច​គ្រា​ជន់​លិច​ផ្លូវ​ក្រោយ​ចូលឆ្នាំ​នោះ?

អត្ថបទ​ទាក់ទង៖

ប្លែក​ៗ, ស្រុក​ខ្មែរ

សន្តិសុខ​នៅ​ខេមខូ


ស្មាន​មិន​ដល់​ថា​សន្តិសុខ​នៅ​ខេមខូស៊ីធី​និយាយ​សំដី​មិន​ពីរោះ​ស្ដាប់​អ៊‍ីចឹង​សោះ គ្រាន់តែ​ខ្ញុំ​ឈប់​ម៉ូតូ​នៅ​អែប​ផ្លូវ​មួយ​ភ្លែត ថា​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ដូច​ខ្ញុំ​គ្មាន​ដឹង​ខ្យល់​អី ហើយ​កម្មករ​សំណង់​អូស​ដែក​​ឆ្លង​ច្រក​យាម​​នោះ គ្នា​​ឈប់​នៅ​ម្ខាង​ផ្លូវ​សោះ បន្ទោស​ថា​គ្នា​​ឈប់​ច្រងេងច្រងាង ខ្លាច​ទើស​ផ្លូវ​ឡាន​គេ ។

ពេល​ជិះ​ទៅ​ឃើញ​ដំបូង ខំ​តែ​អាសូរ​ឋានៈ​សន្តិសុខ​នោះ ពេល​គេ​ជិះ​ឡាន​កាត់​ឱន​គោរព​គេ លុះ​តែ​គ្នា​​ដែល​​​តូចតាច​ និង​ជិះ​ម៉ូតូ​កញ្ចាស់​ដូច​ខ្ញុំ បែរ​ជា​មើល​ថោក​ដូច​សំរាម​ទៅ​វិញ ។ មិន​ដឹង​ថា​សន្តិសុខ​យាម​ផ្ទះ​ឱ្យ​គេ​ហ្នឹង ខ្ពស់ខ្ពស់​ប៉ុណ្ណា ។

ទាក់ទង​នឹង​ខ្ញុំ, សារព័ត៌មាន, ស្រុក​ខ្មែរ

ហូប​គោងៀត​ចាន​តូច​ថ្លៃ​ដប់​ម៉ឺន


តាម​រមណីយដ្ឋាន​ស្រុក​ខ្មែរ បើ​មិន​ប្រយ័ត្ន​គេ​នឹង​កាប់​ថ្លៃ​គ្មាន​ប្រណី​ទេ ។ ហូប​អី​នៅ​កៀនស្វាយ​កាល​ថ្ងៃ​ទី​១៣ ​គោ​ងៀត​ចាន​តូច​មួយ​ចាន គិត​បូក​ថ្លៃ​រហូត​ចេញ​បាន ១០៨០០០​៛ តែ​ត្រូវ​ប្រពន្ធ​ខ្ញុំ​គំរាម​ហើយ​ឲ្យ​ត្រឹម​​ ៤០០០០​៛ ។

នៅ​កន្លែង​​អស់​ហ្នឹង គេ​ព្យាយាម​ហៅ​ភ្ញៀវ​ឲ្យ​ចូល និង​ព្យាយាម​បង្ខំ​ភ្ញៀវ​ឲ្យ​ហូប​អី​នៅ​កន្លែង​គេ យ៉ាង​ហោច​ណាស់ មួយ​មុខ និង​ព្យាយាម​មិន​ប្រាប់​ថ្លៃ​បើ​អ្នក​ទិញ​​សួរ ។ ដូច​​សាច់​គោ​ងៀត​នោះ គេ​កាត់​ចំណិត​តូចៗ ធំ​ជាង​មេដៃ​បន្តិច និង​រាយ​ពេញ​ចាន មាន​ជ្រក់​មួយ​កូន​ជង ។ ពេល​សរសេរ​បុង​គេ ​គេ​រាយ​​ដាក់​សាច់គោ​៩​ចំណិត មួយ​ចំណិត​ថ្លៃ ៩០០០៛ ជ្រក់​ស្ពៃ​​៣​កំប៉ុង ថ្លៃ​ប៉ុន្មានៗ​ខ្ញុំ​មិន​ចាំ​ទេ… ។ គិត​ចុះ​គិត​ឡើង​រហូត​បាន​ដល់ ១០៨០០០៛ ។ ពួក​ម៉ាក​ខ្ញុំ​មួយ​ទៀត ធ្លាប់​ទៅ​ហូប​មាន់​មួយ ថ្លៃ​៣០​ដុល្លារ និង​មាន​អ្នក​ផ្សេង​ទៀត ហូប​បបរ​ក្រួច​មួយ​ឆ្នាំង​អស់​រហូត​ដល់​៨០​ដុល្លារ ។

គួរ​ប្រយ័ត្ន​ចំពោះ​កន្លែង​បែប​នេះ បើ​ទោះ​ជា​សួរ​ថ្លៃ​ហើយ​ក៏​ដោយ ក៏​មិន​គួរ​ទុក​ចិត្ត​ដែរ ។ ហើយ​បើ​ជួប​រឿង​បែប​នេះ​ហើយ ត្រូវ​ព្យាយាម​កុំ​ឲ្យ​លុយ​តាម​ដែល​គេ​ចង់​បាន អ្នក​ទាំង​នោះ​ខ្លាច​បំផុត​គឺ​យក​ប៉ូលិស​មក​គំរាម ។

ប្លែក​ៗ, សារព័ត៌មាន, ស្រុក​ខ្មែរ

ជយោ! ចំណង​សាមគ្គីភាព មិត្តភាព វៀតណាម-កម្ពុជា


មើល​បដា​ស្វាគមន៍​មេបក្ស​កម្មុយនិស្ត​ខាងក្រោម​ដែល​ខ្ញុំ​យក​ពី សារព័ត៌មាន​ព្រៃ​នគរ