មនុស្សនៅតែសម្រុកចូលមើលរឿង នេសាទក្រពើ ខែ វិច្ឆិកា 3, 2009
Posted by ទឹម បឿន in ខ្សែភាពយន្ត, ទាក់ទងនឹងខ្ញុំ.3 comments
ពួកម៉ាកបបួលទៅមើលរឿងនេសាទក្រពើ ដំបូងគិតថាមិនទៅទេ ព្រោះធ្លាប់មើលម្ដងរួចទៅហើយ ក្រោយមកក៏ប្ដូរចិត្តចង់ទៅមើលវិញ តែពួកម៉ាកគេទិញសំបុត្រពីរ សម្រាប់គេ និងសង្សារគេរួចទៅហើយ ។ ខ្ញុំគិតថា ដល់ម៉ោងចូលមើលចាំទិញសំបុត្រក៏បាន តែលុះដល់ម៉ោង សំបុត្រសម្រាប់ម៉ោង ២រសៀលលក់អស់ អត់មានសល់ទេ ។ ខ្ញុំមិនដឹងទៅណា ក៏ទៅចូលមើលរឿង ភូមិខ្មោច នៅរោងកុនលុច្ស ។ រឿងនោះ ខ្ញុំមិនដឹងថាជារឿងរបស់ប្រទេសណាទេ តែទំនងដូចហ្វីលីព្ពីន ក៏មិនដឹង ។ រឿងភូមិខ្មោចនោះ គួរឱ្យធុញណាស់ ពីដើមដល់ចប់ ចេញតែខ្មោច មិនដឹងខ្មោចមួយណាប្រាកដ ប្រហែល១០វិនាទីលេចខ្មោចម្ដង ភ្លេងឆុងឆាំងៗ សាច់រឿងដូចគ្មានអីពិសេសសោះ ។
ងាកមករឿងនេសាទក្រពើនេះវិញ រហូតមកដល់ឥឡូវ ដូចជាបីបួនឆ្នាំហើយ ប្រជាប្រិយភាពនៅតែមិនបាត់ មនុស្សនៅតែដណ្ដើមគ្នាទិញសំបុត្រចូលមើល គួរឱ្យកោតសរសើរមែន ។ បើធៀបរឿងផ្សេងៗរបស់ខ្មែរក្នុងសម័យក្រោយនេះ កម្រមានរឿងណាទទួលបានជោគជ័យដូចរឿងនេះណាស់ ។
ទៅអនាគត បើហង្សមាសនៅបន្តថតភាពយន្តខ្មែរតទៅទៀត ពិតជាអាចជួយលើកស្ទួយវិស័យភាពយន្តខ្មែរមួយកម្រិតដែរ ។ ជាពិសេស អាចជាគំរូដល់ផលិតកម្មផ្សេងៗឱ្យខិតខំផលិតភាពយន្តរបស់ខ្លួនបានកាន់តែប្រសើរពុំខានឡើយ ។
ហេតុអ្វីពេទ្យភាគច្រើនអត់មានសុជីវធម៌ ខែ វិច្ឆិកា 2, 2009
Posted by ទឹម បឿន in ទាក់ទងនឹងខ្ញុំ, ស្រុកខ្មែរ, អប់រំ.37 comments
មិនចម្លែកសម្រាប់អ្នកដែលធ្លាប់ចូលពេទ្យរដ្ឋ នៅពេលឃើញអាកប្បកិរិយាពេទ្យធ្វើមកលើអ្នកជំងឺ និងអ្នកថែអ្នកជំងឺដោយប្រើពាក្យគំរោះគំរើយ ស្ដីថាដូចសត្វធាតុ ។ ពេទ្យដែលខ្ញុំគិតថាជាប់ចំណាត់ថ្នាក់លេខមួយខាងនេះ ប្រហែលជាពេទ្យគន្ធបុប្ផា ដែលជាពេទ្យពិនិត្យ និងព្យាបាលរោគកុមារ ។ ខ្ញុំទើបតែចូលពេទ្យនោះជាលើកទីមួយ កាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុន ពេលប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំក្ដៅខ្លួនខ្លាំង ។ ពេលចូលទៅដល់ក្នុងមន្ទីរពេទ្យ គ្រូពេទ្យបីបួនអ្នក ប្រុសម្នាក់ស្រីពីរ ឬបីនាក់, ខ្ញុំមិនចាំ, ខ្ញុំមិនទាន់បាននិយាយអី ឬអង្គុយផង ឮពេទ្យនោះស្ដីឱ្យមីងចំណាស់ម្នាក់កំពុងបីកូននឹងដៃ ដែលទំនងចាស់ជាងពេទ្យនោះ ។ ពេទ្យនិយាយកំបុតកំបុយ “ ឮថាឱ្យចេញទៅក្រៅទេ!! ម៉េចនិយាយមិនស្ដាប់គ្នាទេអ្ហី?” មីងនោះខំអង្វររលីងរលោងទឹកភ្នែក ព្រោះគាត់បារម្ភពីកូនគាត់ ពេទ្យនោះនៅតែដេញគាត់ឱ្យចេញ មីងក៏បីកូនចេញរបៀបមិនអស់ចិត្ត ។ រួចពេទ្យនោះបែរមកសួរខ្ញុំ “ ឈឺអី?… អង្គុយកៅអីមក!!” និយាយរបៀបគំរាមសួរចម្លើយអ្នកទោសយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ រួចឱ្យខ្ញុំដាក់ប្អូនអង្គុយលើកៅអី គេមើលតើអង្គុយបានឬអត់ រួចថា “ កូនហ្នឹងមិនអីទេ យកទៅវិញទៅ” ខ្ញុំក៏ថា “ វាក្ដៅឡើងចង់សន្លប់ ហូរឈាមតាមច្រមុះទៀតផង” ។ ពេទ្យថា “ ហូរឈាមតាមច្រមុះមិនអីទេ យកទៅវិញ ម៉ោង២ចាំចូលមកម្ដងទៀត!” ខ្ញុំក៏អង្វរថាឱ្យជួយពិនិត្យក្មេងបន្តិចទៅ ពេទ្យគេត្អូញ “ ធុញណាស់វ៉ី! មើល៍យកថ្នាំប៉ារាឱ្យលេបមួយចំហៀងទៅ ហើយឱ្យទៅក្រៅទៅ!” ពេទ្យប្រុសនោះ ក៏យកថ្នាំបោះនៅលើតុមុខខ្ញុំ និយាយថា “ ណេះ! យកទៅលេបទៅ! លេបមួយគ្រាប់ហ្នឹងហ្មងទៅ!” រួចពេទ្យៗគេនាំគ្នាសើចគ្នាគេ ហើយដើរទៅអង្គុយធ្វើមិនដឹង ។ ខ្ញុំចាប់ក្ដៅទ្រូងភ្លាម រួចក៏បីប្អូនដើរចេញមកក្រៅវិញ និងនាំទៅពេទ្យកុមារជាតិ ។ មិនស្មានថា ពេទ្យកុមារជាតិស្រួលជាងពេទ្យគន្ធបុប្ផាសោះ ខ្ញុំចំណាយលុយ ២០០០៛ ទិញសៀវភៅចូលពិនិត្យរោគ និងចំណាយ ៦០០០៛ លើថ្លៃបើកថ្នាំ និងមិនចាំបាច់រង់ចាំយូរទៀតផង តែសេវាក៏មិនល្អខ្លាំងណាស់ណាទេ តែចាត់ទុកថាប្រសើរជាងគន្ធបុប្ផាឆ្ងាយណាស់ ។
តើអាកប្បកិរិយាបែបពេទ្យនៅគន្ធបុប្ផាបណ្ដាលមកអំពីអ្វី? មកពីចរិតរបស់ពេទ្យទាំងនោះ ឬមកពីការនៅជាមួយអ្នកជំងឺរាល់ថ្ងៃ ធ្វើឱ្យគាត់មួម៉ៅ លែងចេះនិយាយពាក្យល្អ ចេះតែពាក្យជេរ ស្ដីបន្ទោស ។ តែទោះជាយ៉ាងណា ក៏ខ្ញុំនៅតែបន្ទោសដែរ ព្រោះអាកប្បកិរិយាហ្នឹងវាជ្រុលហួសហេតុពេក ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្អប់មុខពេទ្យហ្នឹងមែនទែន ។ ឧបមាថា ចៃដន្យពេទ្យហ្នឹងជាបងប្អូនខ្ញុំ មកលេងផ្ទះខ្ញុំអី ខ្ញុំមិនខ្លាចនឹងតោងចានបាយចេញ និងដេញមិនឱ្យស៊ីបាយនោះទេ ព្រោះវាដូចជាឆ្អែតពេញទ្រូងណាស់ ថ្ងៃនោះ ។
I’m not alone any more ខែ តុលា 28, 2009
Posted by ទឹម បឿន in ទាក់ទងនឹងខ្ញុំ, រូប និងគំនូរ.26 comments
កាលមកភ្នំពេញដំបូង រស់នៅម្នាក់ឯង មានអារម្មណ៍ថាកណ្ដោចកណ្ដែងណាស់ ឥឡូវខ្ញុំជួលបន្ទប់ធំបន្តិច មានបង មានម៉ែមកនៅជាមួយ មានអារម្មណ៍ថាកក់ក្ដៅបន្តិច ហើយលែងសូវខ្វល់ច្រើន មកដល់ផ្ទះមានអារម្មណ៍ថាសប្បាយ ទៅធ្វើការក៏សប្បាយជាងមុន ។ បងប្អូនមកលេងម្ដងៗ កាន់តែសប្បាយចិត្តទៅទៀត ឥឡូវអ៊ីក៏មកនៅជាមួយ មានប្អូនជីដូនមួយគ្រាន់ប្រលែង ថែមទាំងមានបងប្អូនសុំមកនៅជាមួយពីរបីនាក់ទៀត អ៊ូអរសម្បើមណាស់ ។ ទាស់តែបន្ទប់ចង្អៀតបន្តិច ។
ប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំ (ចាន្នី និងបញ្ញា)
ក្រុមហ៊ុនរើសបុគ្គលិកផ្នែក គណនេយ្យ និង បម្រើអតិថិជន ខែ តុលា 22, 2009
Posted by ទឹម បឿន in សារព័ត៌មាន.2 comments
ក្រុមហ៊ុនដែលខ្ញុំធ្វើការ ត្រូវការបុគ្គលិកផ្នែកគណនេយ្យ និងផ្នែកបម្រើអតិថិជន បើចាប់អារម្មណ៍ សូមផ្ញើស៊ីវីមកលោក អ៊ុន ភាច pheachun@angkorrealestate.com ។
សូមមើលព័ត៌មានការងារខាងក្រោម៖ (ច្រើនទៀត…)
ជួបជជែកជាមួយអ្នកកាសែតជនជាតិហូឡង់ ខែ តុលា 17, 2009
Posted by ទឹម បឿន in ទាក់ទងនឹងខ្ញុំ.6 comments
Geraldine Molema, Dutch journalist
អ្នកកាសែតជនជាតិហូឡង់ ឈ្មោះ Geraldine Molema មកស្រុកខ្មែររយៈពេលមួយអាទិត្យ ដែលនឹងត្រឡប់ទៅនៅល្ងាចថ្ងៃសៅរ៍នេះ ។ ខ្ញុំបានទៅជួបគាត់នៅហាងកាហ្វេ ធីអែនស៊ី ប៉ាស្ទ័រ កាលពីម៉ោង៦ល្ងាច ។ ពេលទៅដល់ ខ្ញុំឃើញគាត់អង្គុយចាំខ្ញុំ តែខ្ញុំមិនដឹងថាជាគាត់ទេ ដំបូង ខ្ញុំនឹកថាឈ្មោះនេះជាប្រុសទេ ខ្ញុំក៏ទៅអង្គុយចាំគាត់ជិត២០នាទី ។ ខ្ញុំចេះតែសំឡឹងមើល មិនឃើញប្រុសបរទេសណាចម្លែកសោះ តែឃើញគាត់ងាកចុះ ងាកឡើង ខ្ញុំក៏ចាប់ភ្លឹកថាជាគាត់ ។
Geraldine ចាប់ផ្ដើមសួរពីការងារខ្ញុំ ខ្ញុំឆ្លើយហូរហែររហូតដល់ការបង្កើតប្លក ។ គាត់ក៏ចាប់ផ្ដើមសួរពីដំណើរដើមទងដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំចង់បង្កើតប្លក ។ មានពេលខ្លះ គាត់ភ្ញាក់ផ្អើល និងយល់ថាចម្លែក ដូចជាពេលដែលខ្ញុំប្រាប់គាត់ថា មុនខ្ញុំចូលរៀនមហាវិទ្យាល័យ ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់ស្អីជាកុំព្យូទ័រ គាត់ភ្ញាក់ផ្អើលនឹងតម្លៃប្រើអ៊ីនធើណិតក្នុងស្រុកខ្មែរដែលថ្លៃជាងនៅហូឡង់ ថ្លៃម្ហូបអាហារ និងទំនិញផ្សេងៗ ថ្លៃធ្វើដំណើរ ថ្លៃកុំព្យូទ័រក្នុងស្រុកខ្មែរ ដែលមិនស្របទៅនឹងប្រាក់ខែ ។ ខ្ញុំប្រាប់គាត់អំពីការវិវឌ្ឍនៃប្លក និងអ្នកប្លកដែលកើនឡើងរាប់មិនអស់ អំពីបច្ចេកវិទ្យា អំពីការផ្លាស់ប្ដូរយ៉ាងឆាប់រហ័សនៃបច្ចេកវិទ្យាក្នុងស្រុកខ្មែរ និងអ្នកប្រើអ៊ីនធើណិតកើតលើសពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ។ រឿងដែលគាត់ចម្លែកចិត្តមួយទៀត គឺនៅពេលដែលគាត់ដឹងថា ម្ដាយខ្ញុំមិនស្គាល់កុំព្យូទ័រ និងអ៊ីនធើណិត ។
បើតាមដែលគាត់ប្រាប់ខ្ញុំ គាត់ចាប់អារម្មណ៍ស្រុកខ្មែរជាខ្លាំង ។ គាត់យល់ថា មនុស្សនៅស្រុកខ្មែរ រួសរាយ រាក់ទាក់ ទីក្រុងគួរឱ្យចង់រស់នៅ ព្រោះគាត់មិនចូលចិត្តអគារខ្ពស់ៗដូចនៅកូឡាឡាំពួរ ហើយគាត់ចង់មកលេងស្រុកខ្មែរម្ដងទៀតនៅពេលអនាគត ។
គាត់ជាមនុស្សរួសរាយ និងពូកែនិយាយ ។ មកស្រុកខ្មែរ គាត់បានជួបបង បេ ចន្ត្រា ហើយបងចន្ត្រាណែនាំខ្ញុំ ទើបខ្ញុំនិងគាត់បានជួបគ្នា ។
