យកពន្ធអចលនទ្រព្យ និងដំឡើងពន្ធផ្លូវនៅឆ្នាំ២០១០ ខែ វិច្ឆិកា 27, 2009
Posted by ទឹម បឿន in សារព័ត៌មាន, ស្រុកខ្មែរ.15 comments
រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា បានកំណត់ថា នឹងដំឡើងការយកពន្ធផ្លូវ លើយានយន្តយ៉ាងខ្ពស់ គួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើល នៅឆ្នាំ២០១០។ ពោលគឺឡើងពី ២៥ ដុល្លារ ក្នុងរថយន្តមួយគ្រឿង ទៅ ៣០០ ដុល្លារ។ ជាមួយគ្នានោះ រដ្ឋាភិបាលក៏បានកំណត់យកពន្ធដី ផ្ទះ អគារ និង សំណង់នានាផងដែរ នៅឆ្នាំក្រោយនេះ។
ស្ដាប់វិទ្យុបារាំងអន្តរជាតិ
ការកំណត់យ៉ាងដូច្នេះ ត្រូវបានរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា គូសបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងច្បាប់ថវិកាជាតិឆ្នាំ២០១០។ នោះគឺការកំណត់ពន្ធលើមធ្យោបាយដឹកជញ្ជូន និង យានជំនិះ គ្រប់ប្រភេទ នៅឆ្នាំ២០១០ បានចែងយ៉ាងច្បាស់អំពីតម្លៃពន្ធផ្លូវ ដោយចែកពីកម្លាំងម៉ាស៊ីន។ ពោលគឺ រថយន្តមួយគ្រឿងធ្លាប់តែបង់ពន្ធផ្លូវតែ ២៥ ដុល្លារ នៅឆ្នាំនេះ នឹងត្រូវបង់ពន្ធផ្លូវរហូតដល់ ៣០០ ដុល្លារនៅឆ្នាំ២០១០។ ចំណែករថយន្តទំនើបៗ ដូចជា Landcruiser ធ្លាប់តែបង់ពន្ធ ២៥០ ដុល្លារ នៅឆ្នាំក្រោយនឹងត្រូវបង់ពន្ធផ្លូវទ្វេដង គឺ ៥០០ ដុល្លារ។
នៅក្នុង សេចក្តីព្រាងច្បាប់ថវិកាជាតិឆ្នាំ២០១០ ក៏បានកំណត់ពីការយកពន្ធ ០.១ % លើអចលនទ្រព្យ រួមមាន៖ ដីធ្លី ផ្ទះ អគារ និង សំណង់ផ្សេងៗ ដែលមានតម្លៃលើសពី ១០០ លានរៀល ស្មើប្រមាណ ២៤០០០ ដុល្លារឡើងទៅ។ ក៏ប៉ុន្តែ ការយកពន្ធលើដី ផ្ទះ អគារ និងសំណង់នៅឆ្នាំ២០១០ ត្រូវបានលើកលែងចំពោះដីកសិកម្ម ដីអគាររបស់រដ្ឋាភិបាល អគារបម្រើសាសនា ឬ សប្បុរសធម៌ និងផ្ទះស្នាក់នៅរបស់ប្រជាជនសាមញ្ញ និងផ្ទះអ្នកការទូត។
ការតម្លើងពន្ធផ្លូវ និងការកំណត់យកពន្ធលើដីធ្លី ផ្ទះសម្បែងនេះ មិនទាន់មានអត្ថាធិប្បាយពន្យល់ពីរដ្ឋាភិបាលទេ ដោយអ្នកនាំពាក្យរដ្ឋាភិបាល និងគណៈកម្មការជំនាញរដ្ឋសភា ដែលកាន់សេចក្តីព្រាងច្បាប់ថវិកាឆ្នាំ២០១០ មិនអាចទាក់ទងបានទេ នៅមុននេះ។
ក៏ប៉ុន្តែលោកនាយករដ្ឋមន្ត្រី ហ៊ុន សែន បានពន្យល់ក្នុងលិខិតផ្ញើជូនរដ្ឋសភាថា ការតាក់តែងច្បាប់ថវិកាជាតិឆ្នាំ ២០១០ ដែលមានការបង្កើនពន្ធផ្លូវ និង ការយកពន្ធលើដីផ្ទះនេះ រៀបចំឡើងក្នុងបរិការណ៍ នៃវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ច ហើយកម្ពុជា ក៏ជួបនឹងវិបត្តិដ៏ធ្ងន់ធ្ងរនេះដែរ។ ដូច្នេះច្បាប់ថវិកាជាតិនេះ ជាឧបករណ៍គោលនយោបាយដ៏សំខាន់ សម្រាប់បន្តអនុវត្តផែនការអភិវឌ្ឍន៍ជាតិ។
ចំណែកលោកតំណាង រាស្ត្រ សុន ឆៃ បានសម្តែងការព្រួយបារម្ភចំពោះការបង្កើនចំណាយរបស់រដ្ឋាភិបាល តាមរយៈការបន្ថែមយកពន្ធលើអចលនៈវត្ថុ ដីធ្លី ផ្ទះ និង ពន្ធផ្លូវ នៅឆ្នាំក្រោយ ក្នុងពេលដែលដីធ្លីនៅកម្ពុជា ធ្លាក់តម្លៃ និងជីវភាពប្រជាជនជួបការលំបាក។
ទោះជាយ៉ាងណា ច្បាប់ថវិកាឆ្នាំ២០១០ ដែលមានចំនួនសរុបជាង ២ ពាន់ លានដុល្លារ នឹងត្រូវរដ្ឋសភា បើកកិច្ចប្រជុំ អនុម័តនៅព្រឹកថ្ងៃច័ន្ទ ទី៣០ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០០៩។ រដ្ឋាភិបាលបានបង្កើនការចំណាយលើវិស័យការពារជាតិ និង សន្តិសុខ រហូតដល់ ២៧៤ លានដុល្លារ ខណៈដែលការចំណាយសរុបលើវិស័យសង្គមកិច្ច រួមមាន វិស័យអប់រំ សុខាភិបាល និង អភិវឌ្ឍន៍ជនបទ ជាដើម មានចំនួនប្រមាណ ៤៤៦ លានដុល្លារ៕
ខ្ញុំគួរសរសេរ របាយការ ឬ របាយការណ៍? ខែ វិច្ឆិកា 7, 2009
Posted by ទឹម បឿន in អក្ខរាវិរុទ្ធ.42 comments
យូរៗទៅ រកនឹកសរសេរពាក្យខ្មែរលែងត្រូវ មិនដឹងថាគេសរសេរពាក្យ របាយការណ៍ យ៉ាងនេះត្រូវឬខុស បើសំដៅលើរបាយនៃការងារប្រចាំថ្ងៃ ប្រចាំសប្ដាហ៍ ប្រចាំខែ ឬប្រចាំឆ្នាំ ។
តាមពិតទៅ ពាក្យនេះ នរណាក៏សរសេរ របាយការណ៍ដែរ តែបើគិតទៅដូចពុំត្រូវ ។ តាមន័យពាក្យ ការ និងពាក្យ ការណ៍ ខ្ញុំយល់ថា របាយការ ដូចជាត្រឹមត្រូវសម្រាប់ការរាយការងារដែលបានធ្វើក្នុងក្រុមហ៊ុន ។ ពាក្យ ការណ៍ គេប្រើដូចជា រាយការណ៍ ឬសរសេររបាយការណ៍ដូច្នេះដែរ តែសំដៅទៅលើហេតុការណ៍ ឬព្រឹត្តិការណ៍ដែលគេយកមករាយ ឬប្រាប់អ្នកផ្សេងទៀត ពាក្យ របាយការ ដែលសរសេរដូច្នេះ គឺសម្រាប់រៀបរាយអំពីការងារ ឬកិច្ចដែលបានបំពេញ ។
ខ្ញុំមិនដឹងថាការចែកដូច្នេះ ត្រូវឬខុសនោះទេ ព្រោះគំនិតខ្ញុំមិនទូលាយនឹងអាចចែកពាក្យនេះឱ្យច្បាស់លាស់បាន ។ ព្រោះត្រូវយកពាក្យនេះមកប្រើ តើគួរសរសេរ របាយការណ៍ ឬរបាយការយ៉ាងនេះវិញ ?
ខែកត្តិក ផ្ដើមរងារ ខែ វិច្ឆិកា 4, 2009
Posted by ទឹម បឿន in ស្រុកខ្មែរ.33 comments
ពាក់កណ្ដាលខែកត្តិកទៅហើយ ទើបថ្ងៃនេះ ចាប់ផ្ដើមធ្លាក់ខ្យល់រងារ ថ្ងៃចាំង មេឃខៀវស្រឡះល្អណាស់ ខ្ញុំដេកអត់អាវផង គ្រលំភួយមិនចង់ក្រោកទេ ។ ដល់រងាអ៊ីចឹងបានខ្ញុំលែងឆ្ងល់ថាហេតុអីគេចង់បានប្រពន្ធខែហ្នឹង 
តែប្លែកតែខ្ញុំ អត់ចង់បាននឹងគេទេ ។
តាមពិតទៅ ខ្ញុំកំពុងតែឆ្ងល់ថាហេតុអ្វីខែកត្តិកឆ្នាំនេះអត់ត្រជាក់ អត់រងាសោះ ស្រាប់តែព្រឹកនេះរងារហូតរួញខ្លួន ។ ប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំសួរ បងបឿនបើកកង្ហារធ្វើអីរងាសឹងអី តែតាមពិតគឺខ្យល់កត្តិកទេ កង្ហារខ្ញុំមានបើកឯណា ។
រាល់ខែកត្តិក ខ្ញុំតែងមានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយជាងខែផ្សេងៗ ព្រោះអាកាសធាតុត្រជាក់ ផ្ទៃមេឃពណ៌ខៀវ ខ្យល់ត្រសៀកៗ និងថ្ងៃចាំងពន្លឺល្អណាស់ បើនៅស្រុកស្រែនឹងឃើញផ្កាទន្ទ្រានខេត្តរីកស្គុះស្គាយ ។ ក្នុងខែហ្នឹង បើអ្នកកំពុងលួចស្រឡាញ់គេវិញ អណ្ដែតអណ្ដូងកម្សត់ខ្លួនណាស់ ហើយបើអ្នកដែលមានស្នេហាវិញ ប្រាកដជារីកស្រស់ស្រាយដូចអាកាសធាតុ ។
វប្បធម៌ថ្មីនៅស្រុកខ្មែរ ខែ វិច្ឆិកា 3, 2009
Posted by ទឹម បឿន in ស្រុកខ្មែរ.12 comments
ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាធុញពេក នៅពេលបើកទូរទស្សន៍មើល ឬស្ដាប់វិទ្យុ គ្រប់ពិធីករ មិនភ្លេចពាក្យលើកជើងលើកដៃដល់មនុស្សកំពូលៗរបស់ប្រទេសយើង ។ តើហ្នឹងជាវប្បធម៌ថ្មីរបស់អ្នកជាពិធីករខ្មែរមែនទេ?
ពេលមើលទូរទស្សន៍ម្ដងៗ ខ្ញុំធុញរកលេខដាក់គ្មានទេ មិនដឹងជាស្អីត្រូវទាក់ទងនឹងរឿងសរសើរ រឿងលើកជើងហ្នឹង កម្មវិធីច្រៀងក៏លើកជើង សូម្បីតែពិធីករផ្សាយអំពីការប្រណាំងទូក ក៏លើកជើងគ្មានពេលទំនេរដែរ ដល់យូរទៅ មិនត្រឹមលើកជើងបញ្ជោរដល់អ្នកកំពូលៗក្នុងស្រុកខ្មែរទេ សូម្បីតែទូកក៏លើកជើងរហូតជ្រុលហួសហេតុដែរ និងនៅឆ្លៀតរំឭកថ្ងៃ៧មករាអីឯណានោះទៅទៀត ។
ស្រុកខ្មែរ បើម្នាក់ៗចេះតែរឿងលើកដៃ លើកជើងអត់ហេតុផលអ៊ីចឹងមិនដឹងទៅជាយ៉ាងណាទេ ម្នាក់ៗនឹងស៊ីខ្សែជោរគ្រប់គ្នាអស់ហើយ ហើយម្នាក់ៗត្រូវតែរៀនឱ្យចេះបញ្ជោរគ្រប់គ្នាទើបរស់នៅស្រួល ។ បើធ្វើបាន ខ្ញុំចង់តែទៅប្រាប់នាយករដ្ឋមន្ត្រីថាកុំឱ្យអ្នកទាំងនោះ បញ្ជោរហួសហេតុពេក បញ្ជោរត្រឹមមានហេតុផលបានហើយ ព្រោះវាធុញរហូតមើលកម្មវិធីផ្សេងលែងល្អមើល ។
សុំទោស ត្អូញបន្តិចហើយ ព្រោះធុញទ្រាន់ពេក ។
ហេតុអ្វីពេទ្យភាគច្រើនអត់មានសុជីវធម៌ ខែ វិច្ឆិកា 2, 2009
Posted by ទឹម បឿន in ទាក់ទងនឹងខ្ញុំ, ស្រុកខ្មែរ, អប់រំ.37 comments
មិនចម្លែកសម្រាប់អ្នកដែលធ្លាប់ចូលពេទ្យរដ្ឋ នៅពេលឃើញអាកប្បកិរិយាពេទ្យធ្វើមកលើអ្នកជំងឺ និងអ្នកថែអ្នកជំងឺដោយប្រើពាក្យគំរោះគំរើយ ស្ដីថាដូចសត្វធាតុ ។ ពេទ្យដែលខ្ញុំគិតថាជាប់ចំណាត់ថ្នាក់លេខមួយខាងនេះ ប្រហែលជាពេទ្យគន្ធបុប្ផា ដែលជាពេទ្យពិនិត្យ និងព្យាបាលរោគកុមារ ។ ខ្ញុំទើបតែចូលពេទ្យនោះជាលើកទីមួយ កាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុន ពេលប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំក្ដៅខ្លួនខ្លាំង ។ ពេលចូលទៅដល់ក្នុងមន្ទីរពេទ្យ គ្រូពេទ្យបីបួនអ្នក ប្រុសម្នាក់ស្រីពីរ ឬបីនាក់, ខ្ញុំមិនចាំ, ខ្ញុំមិនទាន់បាននិយាយអី ឬអង្គុយផង ឮពេទ្យនោះស្ដីឱ្យមីងចំណាស់ម្នាក់កំពុងបីកូននឹងដៃ ដែលទំនងចាស់ជាងពេទ្យនោះ ។ ពេទ្យនិយាយកំបុតកំបុយ “ ឮថាឱ្យចេញទៅក្រៅទេ!! ម៉េចនិយាយមិនស្ដាប់គ្នាទេអ្ហី?” មីងនោះខំអង្វររលីងរលោងទឹកភ្នែក ព្រោះគាត់បារម្ភពីកូនគាត់ ពេទ្យនោះនៅតែដេញគាត់ឱ្យចេញ មីងក៏បីកូនចេញរបៀបមិនអស់ចិត្ត ។ រួចពេទ្យនោះបែរមកសួរខ្ញុំ “ ឈឺអី?… អង្គុយកៅអីមក!!” និយាយរបៀបគំរាមសួរចម្លើយអ្នកទោសយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ រួចឱ្យខ្ញុំដាក់ប្អូនអង្គុយលើកៅអី គេមើលតើអង្គុយបានឬអត់ រួចថា “ កូនហ្នឹងមិនអីទេ យកទៅវិញទៅ” ខ្ញុំក៏ថា “ វាក្ដៅឡើងចង់សន្លប់ ហូរឈាមតាមច្រមុះទៀតផង” ។ ពេទ្យថា “ ហូរឈាមតាមច្រមុះមិនអីទេ យកទៅវិញ ម៉ោង២ចាំចូលមកម្ដងទៀត!” ខ្ញុំក៏អង្វរថាឱ្យជួយពិនិត្យក្មេងបន្តិចទៅ ពេទ្យគេត្អូញ “ ធុញណាស់វ៉ី! មើល៍យកថ្នាំប៉ារាឱ្យលេបមួយចំហៀងទៅ ហើយឱ្យទៅក្រៅទៅ!” ពេទ្យប្រុសនោះ ក៏យកថ្នាំបោះនៅលើតុមុខខ្ញុំ និយាយថា “ ណេះ! យកទៅលេបទៅ! លេបមួយគ្រាប់ហ្នឹងហ្មងទៅ!” រួចពេទ្យៗគេនាំគ្នាសើចគ្នាគេ ហើយដើរទៅអង្គុយធ្វើមិនដឹង ។ ខ្ញុំចាប់ក្ដៅទ្រូងភ្លាម រួចក៏បីប្អូនដើរចេញមកក្រៅវិញ និងនាំទៅពេទ្យកុមារជាតិ ។ មិនស្មានថា ពេទ្យកុមារជាតិស្រួលជាងពេទ្យគន្ធបុប្ផាសោះ ខ្ញុំចំណាយលុយ ២០០០៛ ទិញសៀវភៅចូលពិនិត្យរោគ និងចំណាយ ៦០០០៛ លើថ្លៃបើកថ្នាំ និងមិនចាំបាច់រង់ចាំយូរទៀតផង តែសេវាក៏មិនល្អខ្លាំងណាស់ណាទេ តែចាត់ទុកថាប្រសើរជាងគន្ធបុប្ផាឆ្ងាយណាស់ ។
តើអាកប្បកិរិយាបែបពេទ្យនៅគន្ធបុប្ផាបណ្ដាលមកអំពីអ្វី? មកពីចរិតរបស់ពេទ្យទាំងនោះ ឬមកពីការនៅជាមួយអ្នកជំងឺរាល់ថ្ងៃ ធ្វើឱ្យគាត់មួម៉ៅ លែងចេះនិយាយពាក្យល្អ ចេះតែពាក្យជេរ ស្ដីបន្ទោស ។ តែទោះជាយ៉ាងណា ក៏ខ្ញុំនៅតែបន្ទោសដែរ ព្រោះអាកប្បកិរិយាហ្នឹងវាជ្រុលហួសហេតុពេក ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្អប់មុខពេទ្យហ្នឹងមែនទែន ។ ឧបមាថា ចៃដន្យពេទ្យហ្នឹងជាបងប្អូនខ្ញុំ មកលេងផ្ទះខ្ញុំអី ខ្ញុំមិនខ្លាចនឹងតោងចានបាយចេញ និងដេញមិនឱ្យស៊ីបាយនោះទេ ព្រោះវាដូចជាឆ្អែតពេញទ្រូងណាស់ ថ្ងៃនោះ ។
