jump to navigation

កំណាព្យ៖ ទិវា​សិទ្ធិ​ស្រី ៨ មីនា ថ្ងៃពុធ ទី 9 ខែ​មីនា 2011

Posted by ទឹម បឿន in កំណាព្យ, ទឹម បឿន.
5 comments

ប្រាំ​បី​មីនា គឺ​ជា​ទិវា របស់​ស្ត្រី
ទទួល​បាន​សិទ្ធិ សមភាព​សេរី តួនាទីស្រី
រួម​អភិវឌ្ឍ ។

គឺ​ជា​ទីវា រំឭក​ដល់​គ្រា ប្រជា​ពលរដ្ឋ
កើត​​កល​វឹកវរ ឧស្សាហ​ស្រុត អំពើ​អយុទ្ធ
កើត​លើ​ស្ត្រី ។

កើត​ការរើសអើង មិន​លើក​តម្កើង បិទ​សិទ្ធិ​សេរី
ប្រុស​គាប​សង្កត់ ធ្វើ​បាប​ស្ត្រី មិន​ឲ្យ​សូម្បី
​សិទ្ធិ​​ជ្រើស​​តំណាង ។

គាប​សង្កត់​ពេក ស្ត្រី​អាមេរិក តស៊ូ​ប្រឆាំង
បាន​​សិទ្ធិ​បោះ​ឆ្នោត ជ្រើសរើស​តំណាង ទាមទារ​បាន​​ទាំង
ប្រាក់​បៀវត្សរ៍​ខ្ពស់ ។

នៅ​ឆ្នាំ​ប្រាំ​បី(១) អស់​ទាំង​ស្ត្រី ដែល​ធ្លាប់​រងគ្រោះ
ប្រារព្ធ​ទិវា រំឭក​ខួប​នោះ ថ្ងៃ​រួច​រង​គ្រោះ
ទី​ម្ភៃ​ប្រាំបី ។

តែ​ក្រោយ​ប្រជុំ ប្រទេស​ច្រើន​សុំ រើស​យក​ថ្ងៃ​ថ្មី
ឲ្យ​ធ្វើ​រួម​គ្នា ដប់​ប្រាំ​បួន​​នៃ ធ្វើ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ថ្មី
នៃ​ខែ​មីនា ។

ដល់​ឆ្នាំ​ដប់​បី ទិវា​ស្ត្រី ផ្លាស់ប្ដូរ​វេលា
បាន​ប្ដូរ​​មក​ថ្ងៃ ប្រាំ​បី​មីនា ថ្ងៃ​នោះ​ជាប់​ជា
រហូត​សព្វ​ថ្ងៃ ។

ក្រោយ​មក​​អង្កការ សហប្រជា(២) ព្រម​ស្គាល់​សេរី
និង​ដាក់​ថ្ងៃ​នោះ ជា​ទិវា​ស្រី គ្រប់​​ជាតិ​លក​លៃ
ចាត់​ថ្ងៃ​សម្រាក ។

នៅ​កម្ពុជា ស្ថាប័ន​នានា សស្រាំ​សស្រាក់
ចូលរួម​អបអរ តាំង​​បដារ​ស្លាក លើក​សិទ្ធិ​ស្រី​ដាក់
ស្មើ​នឹង​បុរស ៕

 

ដោយ​ ទឹម បឿន
៨ មីនា ២០១១, ១១,៤៥ អាធ្រាត្រ

————-

(១) ១៩០៨
(២) អង្កការ​សហប្រជាជាតិ [១៩៧៥]

តម្រា​ចូលឆ្នាំ​ថ្មី ថ្ងៃ សៅរ៍ ទី 10 ខែ​មេសា 2010

Posted by ទឹម បឿន in កំណាព្យ, ទឹម បឿន.
19 comments

ព្រហាម​ថ្ងៃ​ពុធ ទី​ដប់បួន​គត់ ក្នុង​ខែ​មេសា
ត្រូវ​បាន​កំណត់ តាម​ក្បួន​ហោរា កំណត់​ចារ​ថា
ពេល​ចូល​ឆ្នាំ​ថ្មី ។

ឆ្នាំ​ខាល​ទោស័ក ព្រលឹម​ត្រជាក់ ចូល​ដល់​សិរី
នៅ​​ម៉ោង​ប្រាំពីរ សាម​ប្រាំមួយ​នៃ ជា​ពេល​សួស្ដី
ដល់​រដ្ឋ​ប្រជា ។

មាន​ទេពធីតា រូប​ល្អ​ថ្លៃថ្លា ព្រះនាម​មណ្ឌា
គឺ​ជា​​បុត្រី កបិល​ព្រហ្មា ចូល​មក​រក្សា
គ្រប់គ្រង​​ដែន​ដី ។

គ្រង​ដោយ​អម្ពរ គឺ​អន​ដោយ​ពណ៌ បវរ​ល្អ​ក្រៃ
នៅ​ឯ​ព្រះ​កាណ៍ បុប្ផា​ពណ្ណរាយ ចម្ប៉ា​សព្វសាយ
គន្ធា​​ពិសិដ្ឋ ។

នៅ​ព្រះហស្ត​ឆ្វេង ឈើ​ច្រត់​នោះ​​ឯង សែន​ល្អ​វិចិត្រ
ខាង​ស្ដាំ​ទ្រង់​ម្ជុល ដ៏​ល្អ​ប្រណិត នៅ​ក​សម្អិត
ដោយ​កែវ​ពិទូរ្យ ។

យក​គទ្រភៈ ជា​ពាហនៈ គង់​ឆ្លង​ជម្ពូ
សោយ​ទឹកដោះ​ស្រស់ តាម​ការ​គន់គូរ មាន​មក​ជា​យូរ
តាំង​ពី​បុរាណ ។

នាំ​ទេពធីតា ដង្ហែ​សិរសា ហោះ​ឆ្ពោះ​ទៅ​កាន់
ធម្មមាលី ទី​ព្រៃ​ស្មសាន ក្នុង​ខែត្រ​ហិមពាន្ត
ភ្នំ​ព្រះ​សុមេរុ៍ ។

ហែរ​ប្រទក្សិណ បាន​មួយ​ជុំ​សិន ទើប​នាំ​ដង្ហែ
វិល​មក​ទី​ដើម តាម​ពាក្យ​ផ្ដាំផ្ដែ មហាព្រហ្មី
កាល​នៅ​ជន្មា ។

ក្បួន​ស្រេច​កាល​ណា ទើប​អស់​ទេវតា ចូល​ស្រង់​គង្គា
ក្នុង​មហាស្រះ ដ៏​ធំ​មហិមា ស្រង់​ស្រេច​កាលណា
រក្សា​សិល​ប្រាំ ។

តម្រា​បុរាណ ចារ​តាម​លំអាន នៃ​បុណ្យ​ចូលឆ្នាំ
ឲ្យ​អស់​ប្រជា គោរព​ប្រចាំ ត្រូវ​កត់​ចំណាំ
ត​ដល់​កូនចៅ ៕

ដោយ ទឹម បឿន
១០ មេសា ២០១០

អម្ពរ (ន) សំពត់
អន (គុ) ស្រគំ (ពណ៌)
កាណ៌ (ន) ត្រចៀក
ពិទូរ្យ (ន) ពេជ្រ​ភ្នែក​ឆ្មារ
គទ្រភៈ (ន) សត្វ​លា

សិទ្ធិ​ស្រី​មួយ​ថ្ងៃ ថ្ងៃ សុក្រ ទី 6 ខែ​មីនា 2009

Posted by ទឹម បឿន in កម្សាន្ត, កំណាព្យ, ទឹម បឿន.
15 comments

ស = ស្រី ឬ​ប្រពន្ធ, ប = ប្រុស ឬ​ប្ដី

ស. ណែៗ​លោក​ប្ដី ដឹង​ទេ​សិទ្ធិ​ស្រី មាន​នៅ​ថ្ងៃ​ណា?
ប. បង​ថី​មិន​ដឹង ប្រាំបី​មិនា ស្រី​ពេញ​លោកា
បាន​សិទ្ធិ​ស្មើ​ប្រុស។

ស. អូហូ!​លោក​ប្ដី ដឹង​ពី​សិទ្ធិ​ស្រី ចាំ​ថ្ងៃ​គ្មាន​ខុស
ឥឡូវ​ស្រីៗ មាន​សិទ្ធិ​ស្មើ​ប្រុស ខាង​បង​ប្រុសៗ
ត្រូវ​ឲ្យ​តម្លៃ។

ប. បង​ដឹង​ហើយ​អូន ថ្ងៃ​សិទ្ធិ​មាស​ស្ងួន ត្រឹម​តែ​មួយ​ថ្ងៃ
រឿង​អី​ថា​បង មិន​ឲ្យ​តម្លៃ ត្រឹមតែ​មួយ​ថ្ងៃ
បង​សុំ​ធានា។

ប. ផុត​ពី​ថ្ងៃ​ហ្នឹង អូន​ឯង​ត្រូវ​ប្រឹង ខំ​ធ្វើ​ការងារ
លាង​ចាន​បោកគក់ កុំ​ខ្ជិល​រួញរា ប្រាំបី​មិនា
ចាំ​បង​រ៉ាប់​ចុះ។

ស. ថា​ម៉េច​លោក​ប្ដី!! អូន​ប្រាប់​ថា​ស្រី សិទ្ធិ​ស្មើ​នឹង​ប្រុស
បង​ឯង​និយាយ ដូច​យល់​ន័យ​ខុស សិទ្ធិ​ស្រី​ស្មើ​​ប្រុស
មាន​តែ​មួយ​ថ្ងៃ??

ប. បង​យល់​ខុស​អ្ហី?? នៅ​ថ្ងៃ​ប្រាំបី បង​ឮ​គេ​ផ្សាយ
ផ្សាយ​ឡើង​កោកៗ ថា​ស្រី​ទាំង​ឡាយ នាំ​គ្នា​​សប្បាយ
ព្រោះ​ប្ដី​ជួយ​ការ។

ស. លោក​ប្ដី​សម្លាញ់ ធ្វើ​ឲ្យ​អូន​ក្នាញ់ នឹង​បង​ណាស់​ណា
សិទ្ធិ​ស្រី​មាន​តែ មួយ​ថ្ងៃ​ឬ​ចាស! បង​ចាំ​មើល​ណា
ចាំ​មើល​ចុះ​បង!!

កុំ​កាត់​ឱ្យ​សូន្យ ថ្ងៃពុធ ទី 5 ខែ​មីនា 2008

Posted by ទឹម បឿន in កំណាព្យ, ទឹម បឿន.
45 comments

ពាក្យ​ដែល​ប្អូន​ធ្លាប់​ស្ដី​ប្រាប់​បង
ពាក្យ​ធ្លាប់​សាសង​គ្រា​ដែល​ស្និទ្ធ
នៅ​តែ​ដក់​ជាប់​ក្នុង​ដួងចិត្ត
ស្រមោល​វរមិត្រ​តាម​គ្មាន​ឃ្លាត។

ប្អូន​អើយ​បង​សុំ​ប្អូន​​សិន​ចុះ
ទម្រាំ​អាច​ដោះ​ទុក្ខ​ចង្អៀត
សង្ឃឹម​ថ្ងៃ​ស្អែក​ថ្មី​មួយ​ទៀត
ស្រមោល​ចាក​ឃ្លាត​ទៅតាម​ប្អូន។

កុំ​បន្ទោស​បង​ណា​មាសម៉ុម
សូម​កុំ​បង្ខំ​កាត់​ឱ្យ​សូន្យ
បង​នៅ​អាល័យ​ភក្ត្រ​ស្រពោន
មេត្តា​ផង​ប្អូន​ដល់​ចិត្ត​បង។

(ទឹម បឿន, ភ្នំពេញ, ៥ មិនា ២០០៨)

បុណ្យ​សង្សារ​ឆ្នាំ​មុន ថ្ងៃ​ព្រហស្បតិ៍ ទី 14 ខែ​កុម្ភៈ 2008

Posted by ទឹម បឿន in កំណាព្យ, ទឹម បឿន.
55 comments

ដប់បួន​កុម្ភៈ គ្រប់គ្នា​ដឹង​ជាក់ ថ្ងៃ​បុណ្យ​សង្សារ
ឆ្នាំ​មុន​ស្មើ​នេះ ខ្ញុំ​នៅ​សាលា អង្គុយ​សិក្សា
ក្បែរ​អ្នក​ខ្ញុំ​ស្នេហ៍។

គ្រូ​ខំ​បង្រៀន ពន្យល់​មេរៀន មក​ជា​ហូរហែ
អាសូរ​តែ​ខ្ញុំ បាន​ជិត​ស្រី​ស្នេហ៍ មិន​បាន​ខ្វល់​ទេ
នឹង​មេរៀន​ថ្មី។

ចេញ​ពី​រៀន​ភ្លាម រត់​ស្ទើរ​ជ្រុះ​ឈាម សំដៅ​ផ្សារ​ថ្មី
ទិញ​ផ្កា​មួយ​ទង យក​ទៅ​ជូន​ស្រី ផ្កា​ស្រស់​ស្លឹក​ខ្ចី
គួរ​គាប់​ចិន្ដា។

ទិញ​ផ្កា​បាន​ឆាប់ រត់​យ៉ាង​ប្រញាប់ វិល​ទៅ​សាលា
ខ្លាច​មិត្ត​ភក្ដិ​ឃើញ គេ​បង្អាប់​ថា ទើប​ខ្ញុំ​យក​ផ្កា
លាក់​ក្នុង​ហោប៉ៅ។

ទៅ​ដល់​មាន​អី រត់​ហត់​ចង់​ក្ស័យ បែក​ញើស​ជោក​អាវ
ត្រជាក់​ដល់​ខោ ទាំង​ក្នុង​ទាំង​ក្រៅ លូក​ស្ទាប​ហោប៉ៅ
ផ្កា​បាក់​ខ្ទេច​អស់។

នឹក​ខឹង​ចង់​យំ រវល់​សន្ធំ ស្រមៃ​កៀន​កោះ
ភ្លេច​នឹក​ថា​ផ្កា ក្នុង​ហោប៉ៅ​ស្មោះ ផ្កា​ហ្នឹង​ខ្ទេច​អស់
បង់​បោះ​ឥត​ការ។

ខឹង​នោះ​សែន​ខឹង តែ​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង នឹង​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា
ខ្លាច​មិត្ត​ភក្តិ​ដឹង ថា​ខ្ញុំ​ទិញ​ផ្កា ទើប​ខំ​ទៅ​ផ្សារ
ទិញ​ផ្កា​ស្ងាត់ៗ។

មួហ្មង​ក្រៃ​លែង ឈរ​ស្ដាយ​ម្នាក់ឯង កន្លែង​បាំង​បាត់
ថ្លាថ្លែង​ខ្សឹបៗ អស់​បួន​ដប់​ម៉ាត់ ទើប​ដាច់​ចិត្ត​កាត់
ថា​លែង​ខ្មាស​គេ។

នៅ​មុខ​សាលា មាន​គេ​លក់​ផ្កា ក៏​មិន​តិច​ដែរ
ខ្ញុំ​ទៅ​ប្រញាប់ ឈរ​អើត​ក្រោយ​គេ មិត្ត​ខ្ញុំ​មិត្ត​គេ
នៅ​ក្បែរ​នោះ​ផង។

អៀន​មិន​តិច​ទេ ប៉ុន្តែ​ព្រោះ​ស្នេហ៍ ដែល​ខ្ញុំ​កួច​ប៉ង
«ខ្មាស​នៅ​មួយ​ដុំ ខ្ញុំ​សុំ​តែ​ម្ដង សម្រេច​បំណង
សឹម​អ្នក​មក​វិញ។»

មិត្ត​ខ្ញុំ​ម្នាក់​នោះ ខំ​ប្រឹង​ឈ្មុលឈ្មូស ប្រជ្រៀត​ចូល​ទិញ
ទិញ​បាន​គេ​ត្បុរ ចេញ​មក​ក្រៅ​វិញ ឃើញ​ខ្ញុំ​សើច​ស្ញេញ
ហក់​មក​គោះ​ស្មា។

«នែ​អា​សម្លាញ់ ម្ដេច​មិន​ប្រាប់​អញ ថា​មាន​សង្សារ
មក​ដល់​ពេល​នេះ ទើប​អញ​ដឹង​ការ លួច​មាន​សង្សារ
ពេល​ណា​ហ្នឹង​វ៉ើយ?»

ខ្ញុំ​នេះ​ឡើង​ខ្មេរ អៀន​អ្វី​ម្ល៉េះ​ទេ មិន​ដឹង​តប​ឆ្លើយ
ម្ដេច​ឯង​មក​សួរ អា​សម្លាញ់​អើយ អញ​មិន​ដឹង​ឆ្លើយ
ប្រាប់​ថា​ម្ដេច​ទេ។

ឃើញ​ខ្ញុំ​មិន​ស្ដី វា​ក៏​ធ្វើ​ហី ដើរ​ចេញ​លឿន​ខ្មេរ
សួរ​ខ្ញុំ​នាំ​ឱ្យ ខ្ញុំ​នេះ​ខ្មាស​គេ គ្រប់​គ្នា​ងាក​បែរ
មើល​មុខ​ខ្ញុំ​ព្រាត។

ទិញ​ផ្កា​នោះ​បាន ខ្ញុំ​រៀប​ចំ​ប្រាណ រៀប​ឫក​មារយាទ
ប្រញាប់​ទៅ​វឹង គ្មាន​ចាំ​អី​ទៀត ស្រាប់​គេ​មើល​ព្រាត
ឃើញ​ខ្ញុំ​កាន់​ផ្កា។

ខ្ញុំ​អៀន​នោះ​អៀន ដើរ​ទៅ​មិន​ហ៊ាន ងើប​មើល​អ្នក​ណា
ស្រាប់​តែ​ភ្ញាក់​ព្រើត នឹង​ពាក្យ​វាចា «ជូន​ផ្កា​អ្នក​ណា
ប្រាប់​បាន​ទេ​បង?»

ខ្ញុំ​បុក​ពោះ​ភឹប វិះ​នឹង​ដួល​គ្រឹប កន្លែង​នោះ​ម្ដង
ឃើញ​ស្រី​ញញឹម ស្ដាប់​ឮ​ហៅ​បង ខ្ញុំ​អរ​កន្លង
តែ​ភ័យ​ចង់​ស្លាប់។

ខំ​ញញឹម​ជួយ ឱ្យ​បាន​ជំនួយ មុន​នឹង​សាសព្ទ
ភ័យ​ផង​អរ​ផង លុះ​ភ្លេច​ស្ដី​ប្រាប់ ញញឹម​ដូច​ស្លាប់
អត់​មាន​វាចា។

ស្រី​ឆាប់​ស្ដី​វឹង «មិន​ព្រម​ឱ្យ​ដឹង ក៏​អត់​ចុះ​ណា
កំណាញ់​ខ្លាំង​ម្ល៉េះ គ្រាន់​តែ​សង្សារ ខ្ញុំ​ក៏​មាន​ការ
សុំ​ទៅ​សិន​ហើយ។»

ខ្ញុំ​ឈរ​គាំង​ធ្មឹង ស្រី​ចេញ​ទៅ​វឹង អស់​ពេល​បាន​ឆ្លើយ
ផ្កា​នៅ​នឹង​ដៃ ជិត​នាង​បង្កើយ ហុច​ទៅ​ក៏​ហើយ
អស់​ខ្វល់​ចិន្ដា។

តែ​នេះ​វា​ថី នៅ​គាំង​សម្ដី គាំង​ទាំង​កាយា
ពេល​នាង​ទៅ​បាត់ ទើប​ស្លុង​ចិន្ដា នឹក​ស្ដាយ​ម្ល៉េះ​ណា
សង្ខារ​ស្ទើរ​ក្ស័យ។

នៅ​ឈរ​ភ្លាំង​ភ្លឹក អស់​យូរ​សន្ធឹក ទើប​នឹក​ជា​ថ្មី
ខ្ញុំ​ត្រូវ​ទៅ​តាម ឱ្យ​បាន​ជួប​ស្រី ម្ដង​នេះ​លែង​ភ័យ
ត្រូវ​តែ​ក្លាហាន។

ស្ទុះ​រត់​ទៅ​វឹង ឈរ​ឈប់​សម្លឹង រក​មើល​កល្យាណ
តែ​មិន​ឃើញ​នាង រឹត​ខ្វល់​ក្នុង​ប្រាណ ងាក​ទៅ​សព្វ​ឋាន
មិន​ឃើញ​សោះ​ណា។

ខ្ញុំ​ច្បាស់​អស់​ផ្លូវ ពេល​នេះ​នាង​ទៅ មិន​នៅ​សាលា
មិន​គួរ​សោះ​ឡើយ ធ្វើ​ឱ្យ​ខក​ការ ទើប​វិល​វិញ​រ៉ា
ទាំង​ចិត្ត​ទោម្នេញ។

ចូល​ក្នុង​សាលា មើល​ទៅ​អ្នក​ណា ក៏​សើច​ស្ញាញ​ស្ញេញ
ញញឹម​ញញែម គ្រប់​ទី​ពាស​ពេញ ឯ​ខ្ញុំ​នេះ​វិញ
ស្ទើរ​ប្រេះ​ឱរា។

កំពុង​ទុក្ខ​ធំ ក្នុង​ទ្រូង​ក្ដៅ​ងំ ស្ទើរ​ដាច់​សង្ខារ
ស្រាប់​តែ​ងាក​ទៅ ឃើញ​ស្រី​ជីវា ឈរ​ក្បែរ​គុម្ព​ផ្កា
ញញឹម​ផ្អៀង​ផ្អង។

ខ្ញុំ​អរ​ឡើង​ពើត រត់​ទៅ​លឿន​ស្លើត សំដៅ​នួនល្អង
ពេញ​ដោយ​សង្ឃឹម ញញឹម​ទៅ​ផង ដល់​នឹង​ប្រាប់​ម្ដង
ថា​បង​ស្រឡាញ់។

ទៅ​ដល់​ឈប់​ញ៉ាច់ ឃើញ​ផ្កា​មួយ​បាច់ នៅ​ដៃ​សម្លាញ់
គេ​ហុច​ឱ្យ​នាង ប្រាប់​ក្ដី​ស្រឡាញ់ នាង​ឆ្លើយ​តប​វិញ
ថា​អូន​ក៏​ស្ម័គ្រ។

(ដោយ ទឹម បឿន ១៤ កុម្ភៈ ២០០៨)

តាមដាន

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 237 other followers

%d bloggers like this: